Güneşin Ayna Çiçekleri Şiiri - Kibrül Larüm

Kibrül Larüm
2

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Güneşin Ayna Çiçekleri

Parlamak mı ister güneş?
Gözlerime düşse, parlasa da ürksem
Bir çatırtı. Kalbim mi kırıldı
Hani güneş bana aşıktı
Kandırmış, kandırmış, yine kandırmış
Karanlık, korkunçluk bile şafakta sona ererken
Çıkamıyorum yüzeye, içinde bulunduğum kuru denizden
Boşa çabalıyorum. Denizdeyim ama deniz aslında yok
Neredeyim o zaman? varlıkta mıyım, yoklukta mı
Hey! Var mı orada beni duyan
Çıkarsanız ya beni bu tabuttan
Burası soğuk, ıssız ve karanlık, alabildiğince karanlık
Her adımım yeri eziyor, sallanıyorum
Her sallanmamda gökyüzü yarılıyor
Bir ışık hüzmesi çarpıyor, yakıyor yüzümü
Mutluyum, kırıldı umutsuzluğum
Koşuyorum aldırmadan, yırtıyorum karanlığı
Acı çığlıklar, ürkünç sesler kulaklarıma çalındı
Dünyam aydınlık, her şey beyaz
Önümde bir heykel, eliyle gökleri işaret ediyor
Bir kuş heykelin parmağına konuyor
Şakıyor kendince, ağlıyor mu gülüyor mu
Büsbütün hayat bu işte
Gölge, güneş, soğuk, karanlık
Neyim, nedenim, kimim, kimdenim
Var mıyım yok muyum. Orası belirsiz

Kibrül Larüm
Kayıt Tarihi : 29.10.2019 14:32:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!