Gün Feyegün? Eşittir Yedi Gün. Devlet Ba ...

Bünyamin Özdemir 2
27

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Gün Feyegün? Eşittir Yedi Gün. Devlet Baba! Sana İşte Ondan Nah Var.


Benim birinci günlerim pazarla başlar. Gavurun pazarda bile azamadığı bostandaki korkuluğumuzun bile korkuttuğu zamanlar. Sol böğrümde anam anam künde künde bir "İnce Sızı" var:

At pazarına gidip at aldım. Atımı seher vakti altından nalladım. Sevincime de gümüş mıhlarla nalça çaktım. Gün değer değmez işte benim böylece kara kızıl tenime: ateşler içinde terli yatağımdan fırladım ayağa kalktım. Kanatlarım uzadı uzadı uzadı.. Ennihayet en yukarıdaki müntehalara giderken gördüm ki dalları basmış kiraz. Bu yüzden çocuklarımın dokuyacağı gömleğimin kendirini hep kendi ellerimle ektim. Tekstil firmalarını böylece fitil etmez miyim? Ettim. Çünkü benim 1917'de ölmüş ölmüş de beni kurtarmış Üyüklü Topal Osman Atatürk atam var. Gitmiş de ölüsü bile gelmemiş yatırım var. Çünkü benim onun Sivas İslâm Kongresine bir hızlı tatarla gönderdiği sımsıcak mezarım var. Çünkü ben cumhuriyet çocuğu son kesenim: Almanı İngilizi Fransızı. Çünkü ben yamalı donumla, bitli başımla Ulus'tan kovulan sazı kırılan kör Veyselim. Çünkü ben İstiklâl'de vuruldum duymazım, gıcılayan aylarca kağnıyım.

Ve ben bazen tek
Hep bazen çiftçiyim
Toprağım kaba saba
Çift öküze ooo'haaaa!
Talakacıyım dedim ya.

Yüzümde daima köylü ve gurbetçi yanıklığı taşırım. Mürdüm erikleri ve dopdulgun elmalarla dolu geniş kalçalı yarin bahçesini dört kere pelit sopamla eteğime döktürdüm.

Pazarlar gitse ne gam pazartesiler tez gelir. Dinmez benim ezeli sızılarım. Yenilenir.

Salılar gözümün önünde allanır pullanır sallanır. Elbette sallansın gitsin üçüncüler demem hakkından gelirim.

Çarşambaları asla sele vermem, çarşafa da dolamam. Çare çare çaresini bulur ve dört dörtlük heftimin tam ortası kuşları dallarımdan indirmeden yine öttürürüm.

Perşembe tam tekmil beş kardeş gelirim. Vurunca otutturur, sıkı yumruk gelirim. Pençe pençe kabarır öfkem. Gelmişine geçmişine başlarım budünyaların. Anam avradım olsun hiç boş durur muyum? Gözü kara cumalar için uzun uzun selalar veririm.

Kim? Ben! Toplarım camide cuma günü ayaklarımı diz çökerim. Duvara yaslanmam. İt oturuşu oturmam. Esneyip ağzıma şeytan doldurmam. Bütün Romasızlığımla baş kaldırır, çoraplı ve sürgün bütün çocukları isyana hazırlarım. Hutbede bankaların çarkına çomak sokmayan ve papazın çanına ot tıkamayan her imansız hocaya en galiz küfürleri ben ederim. Tabiki Ankara İlahiyattan bütünlemede ben çakar, Ahlak ve Din Bilgisi dersinden yıldızlı sıfır alırım. İki darp bir niyet: Karacongulus gibi dertop edip hepsini gebertirim. Kamusunu tamuya yollarım.

Ne olacak peki yedinci gün? Şimdi ben Yahudi miyim? Altı günde yarattım, gayri bi nefes alayım, biraz dinleneyim, diyecek mi benim Koca Tanrı'm? Egede tatil köyüne mi gidecek? Golf mu oynayacak elele tutuşup President ile tavşan çayırlığında? Arabın burçlarına mı çıkacak zenci bacaklarla Dubai'de? Gençliğinde edemedigi flörtlerin yalelleli havalarında oryantel leylalarla kazasının tadını mı çıkaracak?

Yok! Yok! Yok!

Vallahi billahi tallahi benim atım ince sızılarım nallarını dikene kadar ayyuka çıkana kadar feryadım devam edecek.

Cumalarımı takip yemin doludur harala gürele koduklara bız gibi girer eder türküntülü benim cumartesiler.

Bünyamin Özdemir 2
Kayıt Tarihi : 28.6.2020 14:07:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!