Gömüldüm Kendime Şiiri - Ömer Yücekaya

Ömer Yücekaya
151

ŞİİR


6

TAKİPÇİ

Gömüldüm Kendime

Rüzgar uyuyor…
Orman; içinden bir dua okuyor gecenin sessizliğine
Ateş böcekleri, seçilmiş kurbanlar gibi
pike yaparken ateşin ciğerine
Bir komut almış gibi birden susuyor çekirge vaveylası
Sonra mistik ve bir o kadar sarhoş edici
bir yağmur kokusuyla, efsunlanıyor gece!

Çadırdan işveli işveli göz kırparken uyku tulumunun sıcaklığı
Ocaktan yayılan kahve kokusu bozuyor büyüyü
uykusuzluğum, kırk yıllık arkadaş gibi
yanı başıma bağdaş kurup oturuyor
Sahibinin mezarına gelen köpekler gibi kıvrılıyorum usulca
milattan çok önce yaşanmış bir masalın
tozlu ve eprimiş kucağına

Bir fırt şekersiz kahve çekiyorum
kızımın doğum günümde hediye ettiği porselen kupadan
Anılar, raks ederek çıkıyor beynimin kılcallar ından
Kimi, sisler içinde
Kimi, anadan üryan geçiyor aklımdan

Nasıl yakışırsa bir sincap ormana
yada bir martı denize
öyle yakışır dık birbirimize
Bir uçurum yamacında, mevsimsiz açmış çiçekler gibiydik
Kar boran fark etmezdi
her mevsim çiçeğe dururduk
Aşkı içimize çektikçe
kardelenler gibi kardan fışkırır dık

Gizli bir geçit bulmuştuk mutluluğa giden
Silmiştik acının bütün izlerini
Çürük dudaklarımızla aşkı alnından öpmüş tük

Şimdi…
Aç kurtlar gibi içimde ulurken yokluğun
yaralı bir üveyik gibi sindikçe siniyorum
yalnızlığın kuytusuna
Sonsuz bir desibelle bağırmak istedikçe adını
Adın…
Bir fısıltı gibi hapsoluyor dudaklarımın arasına

Bir kez daha iliklerime işlerken yokluğun
Seni, birde meşe közünde kahveyi
çok sevsem de hala
göç yorgunu kuşlar gibi o dağ senin bu dağ benim
gezmiyorum artık dağlarda
Gelinlikle çıktığı eve, kefenle dönen berdel kızları gibi
gömüldüm kendime
Tövbekar avcılar gibi tüfeğimle birlikte
kalbimi de astım duvara

Aşk, oynak bir tavşan gibi zıplasa da
içimin bozkırında
Bile bile ıskalıyorum
artık sensiz aşk bile K a r a v a n a

Ömer Yücekaya
Kayıt Tarihi : 18.8.2019 19:15:00
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!