Gölgesiz güneş-kuzeysiz pusulasında.

Özür dilerim,

Korkularım vardı—
gecenin cebinde küflenen
paslı anahtarlarım.
Hatalarım vardı—
kırık aynalarda çoğalan
yüzüm.

O araba göğe savrulurken
zaman kemerimi çözdü.
Kader, el frenine asıldı
ve beni yarım bıraktı.
Çünkü ölmedim—
ama içimdeki şehir
o gün güneşsizdi.

Direksiyonda titreyen çocukluğum,
gaz pedalında yetişemediğim yarınlar.
Takla atan sadece metal değildi;
inancım da devrildi
bir pusula gibi kuzeysiz.

Uçurumdu geçtiğim yollar,
Avazım çıktığı kadar haykıramamdı,
Ayakkabılarım boşluğu tanır.
Ama ben her defasında
geri çağrıldım
adı konmamış bir suç gibi.
Yasaktım yasaklı
kanun kadar tarafsızdım

Kalabalıkların ortasında
ışık dağıtan bir gölgeydim.
Kendi kışımı kimseye göstermedim.

“Çok sevme,” dedin—
ben içime deniz doldurdum.
“Alışma,” dedin—
ben kıyı oldum.

Şimdi bir göçmen kuşum.
Adımı bilmeyen rüzgârlara
emanetim.