Feleknâme Şiiri - Abdurrahman Günay

Abdurrahman Günay
395

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Feleknâme

Önün kış kıyamet, büsbütün sükût...
Çek git diyor gönlüm, geçmeden vakit.
Her adım başında mazluma hudut;
Hayduda çift yönlü yol vermiş felek!

Yüksek dersin anlar; dağ ile kule...
Büyük dersin fırsat, kâr ile hile...
Aşklar bir gecelik; iffet, nafile...
Kimine hayâyı zül vermiş felek!

Gür akar soysuza kesilmez suyu;
Yoksulun çeşmesi kör tapa, kuyu...
Ya desen adalet, yetişmez boyu;
Sanırsın haksıza el vermiş felek!

Ver ağlar varlıkta, doymaz, şükrü yok.
Var anlar yoksa da, gözü gönlü tok.
Arıya petekten pay düşer az çok,
Ayıya kovanla bal vermiş felek!

Son model hükmünce, bindiği hurda!
Evinden diklenir dağdaki kurda!
Ayrana muhtaçken, küser yoğurda;
Kimine yalanı bol vermiş felek!

İşittim niceden, hayırsız evlat;
Bir bardak su iste, asılır surat...
Kökünden beslenir, sonuçta nebat;
Ağaca dalından dal vermiş felek!

Bebeyken gül yüzü bilmezdi leke,
Girdi aramıza, büründü kürke.
Öğrendi haramı gelmeden kırka,
İnsana nefsini al vermiş felek!

Dilim tutuk kaldı görünce dostu,
Eğnine geçirmiş bir aslan postu!
Dönmemle sırtımı bir fena tostu,
Aslını gizleyen kul vermiş felek!

Yüz güler bir ağlar bakasın yüzsüz,
Yüz sürek yükseğe çıkasın yüzsüz,
Kir çıkar ar çıkmaz yıkasın yüzsüz,
Yüzlere yüzlerce hâl vermiş felek!

Yaşadım bir atmış bilmeden geçti;
Ömrüm çok çileden, çelmeden geçti.
Gam çeken yıkıldı, zulmeden geçti;
Yanana harınca kül vermiş felek!

Abdurrahman Günay
Kayıt Tarihi : 27.9.2020 13:01:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!