Erdal Sezgin Şiirleri

37

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Erdal Sezgin

Sensizliğin kışında,
Kar tanesi bile sen kokuyordu.
Kardan değil yüreğim,
Sensizlikten üşüyordu.
Daldaki son yaprak,
Yalnızlığa inat,

Devamını Oku
Erdal Sezgin

NE ACILARLA DOĞUYOR GÜNEŞ,
HER SABAH DAĞLARIN ARDINDA,
KALDIRIMLARINA MİSAFİR ETMİŞ,
PUSLU GECELERİNDE,
EVSİZ BİRİNİ ANKARA.

Devamını Oku
Erdal Sezgin

Ne zaman bir türkü tuttursam
ağlarım.
Tezenesinde hasret,
Nesimi’dir avazım.
Perde perde gezerim,
Akarsu’dan habersizdir

Devamını Oku
Erdal Sezgin

ÖYLE HOR GÖZLERLE BAKMA BANA
HER SABAH GÜNEŞİ DOĞURANIM BEN
SEN KASTEYLERKEN GÜN BE GÜN CANA
YAŞAMI SEVDAYLA YOĞURANIM BEN

ORTA ÇAĞDAN GELDİN BURDA İŞİN NE

Devamını Oku
Erdal Sezgin

Ben gerçekler ırmağıyam,
Senin yalanlarına sığmazam.
Pir Sultan’ın has çırağıyam,
Can için sana yalvarmazam.
Hilelidir senin mevki makamın,
Bühtan satar terazin dükkânın,

Devamını Oku
Erdal Sezgin

Ne zaman alsam elime yüreğimi,
Kan içinde kalır ellerim.
Bir yıldızlarla sevişmeyi,
Birde yoksulluğumu özlerim.
Bir ses duysam zifiri karanlıkta,
Yoksa sen mi geldin?

Devamını Oku
Erdal Sezgin

BİR KADIN DOĞURUR BENİ
BİR KADIN DOĞURUR BENİ,
GECE, GÜNEŞİ DOĞURUR GİBİ,
SANCILI, ZOR VE UMUT DOLU.
UMUTLARI ACILARINI BOĞUYOR,
BAKIŞLARI ISITIYOR BEDENİMİ .

Devamını Oku
Erdal Sezgin

BİTMEYEN KARANLIK


Saat sensizliğin yorgunu,
Kapanır pencerelerde,
Birer birer ışıklar.

Devamını Oku