Düşüşlerim Şiiri - Özdemir Aydın 2

Özdemir Aydın 2
1630

ŞİİR


16

TAKİPÇİ

Düşüşlerim

Öyle bir yüzüstü düştüm ki,
Elim, yüzüm, dizlerim kan revan.
Yüreğime fazla yük yüklemiş oluşumdan mı,
Yoksa aç, susuz fazla yol almış oluşumdan mı bilmiyorum.
Öyle bir tökezledim ki
Zar zor dizlerimin üzerine oturdum.
Koca kaldırımda sanki ben ve azrail'den başka kimse yok.
Boşvermişim, buna da şükür.
Kalbimin ağrısı biraz sırtıma vuruyor ama,
"acı patlıcanı kırağı çalmaz" derler.
Bu da geçer,
Yeter ki namerdin köprüsünden geçmeyelim.
Beş kuruş etmezlere muhtaç olmayalım.
Ben bir kez düştüm insanın insana muhtaç olduğu sokaklara.
Cemre oldum düştüm,
Bulut oldum düştüm,
Yağmur oldum düştüm,
Yıkadım ne varsa baştan sona barut kokan sokakları.
Memlekete çiçek ektim bir baştan bir başa,
şiir şiir,
okuyunca türkü olsun diye.
Vasiyetimdir ;
Bu dünyadan göçüp gidersem,
yazdığım ne varsa, hepsini savaşlarda yetim kalan çocuklara adayın.
Göğsümde ne kadar hapsettiğim kuş varsa, hepsini maviye salın.
Öyle bir ölmeliyim ki, ölümüm cesedimden utansın.
Ölümüm cesedimden utansın.

Özdemir Aydın 2
Kayıt Tarihi : 14.8.2020 23:07:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Akşam yemeği sonrası yazdım.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!