Domuz için İnsanlığımdan Utandım

Mehmet Tevfik Temiztürk
21964

ŞİİR


26

TAKİPÇİ

Domuz için İnsanlığımdan Utandım

ALLÂH(c.c.) ’a inanırız ümmetleri yaratmış,
Merhamet onun emri, iman için şart saymış…

Şahsımı algıladım vicdanım sızlıyordu,
Zavallı hayvancağız kaçıp saklanıyordu…

Hayat hakkı kalmamış, etrafta vicdansızlar,
Rab’den başka dostu yok ona acımadılar…

Siper olmak isterdim domuz ölmesin diye,
O masum yavru domuz, linç edilmişti niye?

İnan uyuyamadım o masumu düşündüm,
Rab’bimiz bağışlasın insanlığımı gördüm…

(2014)

Mehmet Tevfik Temiztürk
Kayıt Tarihi : 23.1.2015 00:45:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!