Denizin Oğlu Şiiri - Hayrettin Turan

Hayrettin Turan
372

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Denizin Oğlu

Durup düşündü yağmurlu rıhtımda
Elinde sıkı sıkıya çocuk tutan adam
Oysa denize düşmeyi istiyordu çocuk
Adamın elinden kurtulduğu an

Durup düşündü martılı rıhtımda adam
Farkındayım dedi sonu yok bu kaçışın
Eninde sonunda yollarımı tutacaklar
Ne yazık bu günahsız yetimi de yakacaklar

Çok yaşlandım be Cavidan çok
Yaşlandım sensizliğinde şehrin

Düşünmek bir sıtma nöbetiydi şimdi
Şu çocuk bir büyüsündü hele
Dostu da düşmanı da görsündü
Adam olup sürünsündü hele
Ekmeğini dostça bölüşsündü.

Anladı ki adam düşünmekle olmuyor
Yorulmuştu kaçmaktan böcek misali yaşanmıyor
Nihayet bıraktı yavaşça yağmura
Minik avucunu çocuğun

Son kez var gücüyle sümkürdü sokağa
Tuttu pişman yolunu karakolun
Yaktın bizi be Cavidan yaktın ulan

Büyüdü elbet çocuk zamanla o rıhtımda
Bir dalga nasıl büyürse okyanusta
Nasıl çeliklenirse kanatları
Poyrazlarda martıların
Bir gün bile sırt dönmedi dalgalara
Ve bir tek kötü söz söyletmedi

Sordular İstanbul’a
Bu adam kimdir
Dedi ki İstanbul ah
O benim yetimimdir
Mahpusta ölmüş bir garibin
Bir eski emanetidir.

17/04/1998

Hayrettin Turan
Kayıt Tarihi : 27.1.2007 16:14:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Fatma Farrow
    Fatma Farrow

    'Martılar da denizin çocuğudur,uslanmaz,dalgalar büyüdükce kanatlarına denız sevdasını takarlar.'

TÜM YORUMLAR (1)