Damla Damla Şiiri - Eray Karaöz

Eray Karaöz
21

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Damla Damla

İnce aralıklı uzun basamaklara
Şakağımdan usulca süzülüyor yağmur.
Bırakırken yere yolların tasmasını;
Sesim, hınçla köpüren deniz kadar mağrur.

Damla damla tükenmek hapsediyor beni
Seni son kez duyduğum, unuttuğum yere.
Katilidir kuşlar, tepemde suretinin;
Kanınla kaynaşıyor avcumdaki dere.

Akıyorum her delikten ismine doğru,
Meleklere şakıyan yağmurla birlikte;
Eriyorum her bir eve varana kadar,
Buluyorum en sonunda ismini dipte.

Damla damla ağlıyorum yorgunluğumda.
Tek sırdaşım yağmur, ancak o duyabilir.
Pencereler gizli gizli tanık olurken
Zamanın çarkları yüzlerce kez devinir.

Fışkırıyorum, toprak kokan lambalardan;
Balkondan düşen gölgenin kenarına.
Çöküyorum, sırılsıklam merdivenlere;
Meftundur gözlerim evinin duvarına.

Damla damla bitiyor, zamanın kumları
Bu yaşayış önünde ömrüm mahmurâne.
Ayrılıyor yavaşça düşler sokağından,
Diğerleri kadar hüzünlü bir divâne.

Eray Karaöz
Kayıt Tarihi : 1.7.2020 22:46:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!