Çürük Domates Şiiri - Uslu Zen

Uslu Zen
91

ŞİİR


29

TAKİPÇİ

Çürük Domates

Hep beraber çürüdük.
Önce dıştan yavaş yavaş ezdiler bizi.
İtildik, kakıldık, gereksiz yere yıpratıldık
Onlarca yüzlerce kez aşağlandık.
Sesimiz çıkmadı.
Yavaş yavaş o pırıl pırıl kabuğumuz, derimiz soldu.
Tren garlarında, otobüslerde, yollarda,
Kalabalık heryerde sıkıştırdılar,bastırdılar,alacaklarını alıp yokoldular
Sesimiz çıkmadı.
Minik bir iki feryat ettik, kim dinler deyip sustuk.
Zaten dinleyen de olmadı.
O kadar uyuşuk davrandık ki,
Canlı olduğumuzu unuttular.
Aldığımız darplardan rengi değişti kabuğumuzun.
Etrafta olup bitenlere sadece bakmaktan
Görmeyi unuttu gözlerimiz.
Boş işler için kafa yorduk,
Boş şeylerle kafamızı doldurttuk.
Öyle tepkisiz kaldık ki hayata
Miskinlik kokusu saçmaya başladık birer ikişer.
Öyle ağır koktuk ki
Uyuşmayanları da uyuşturduk.
Uzakta kalanlar;
Bizden uzaklaşmayı başaranlar
Sadece iğrendiler bizden.
Biz duruşunu kaybetmiş, küflenmiş, içi geçmiş
Küçük domatesler gibiydik.
Çürütüldük.
Yok edildik.

SERPİL ŞEN

Uslu Zen
Kayıt Tarihi : 5.10.2012 10:42:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Tuna Bozbey
    Tuna Bozbey

    güzel, beğendim. Kıvamında bir şiir olmuş tebrikler

  • Ali Bal
    Ali Bal

    Güzel bir çalışma tebrikler şairim...

    Uslu Zen

    Teşekkür ederim üstadım.

TÜM YORUMLAR (2)