Çok şükür Şiiri - Yüksel Alagöz

Yüksel Alagöz
3

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Çok şükür

Verdiğin tüm acılar çocukken acıtmaya başladı bedenimi bir de kalbimi.
Sadece ben sanırdım dövülen, horlanan, tiksinilen.
Herkesin yok saydığı, varlığım kimseyi mutlu etmezdi hiç.
Sonra büyüdüm, büyüdükçe acılarda büyüdü, çoğaldı.
Sen hüzündeymişsin. Ve düşkünü severmişsin.
Yanan ellerime sopayla vurduklarında, seyreden herkesin acımadığı canının bende olmasını istermişim.
Çocuktum ve tek başımaydım. Hiç kimsem yoktu.
“senden başka” kimsem yoktu demek isterdim ama sende yoktun.
Neredeydin ya rab? Her yerdeydin. Ama benim yanımda yoktun. Seni aradım. Yanımda mıydın? Yoksa şah damarımdan daha mı yakındın? Yoktun.
Ben düşkündüm oysa bir de hüzünlü. Her şeyden korkan küçük bir çocuk. Yaşım beş ile 12 arasındaydı.
Elimi açtım dua ettim sana. Sen yardım etmeliydin bana. Bir tek sen etmeliydin. Zaten başka da kimsem yoktu. Niye yoktu? Neden bana da ebeveyn-ler vermedin ki?
Çok sevdiğin resul-ü ekremi de yetim diye sevmiştik ama onun yok muydu? Amcası ve de önceleri büyük babası ile azıcık annesi. Bunlardan birazcıkta bana verseydin ya rab.
Ya rab Sen neredeydin? Hiç yardım etmedin. Gören göz verdin. Sonra duyan iki kulak. Sağlam el ve ayaklar. Tek yardımın bunlar mıydı?
Buna da şükür. Hepsine şükür. Çok şükür.


Yüksel Alagöz
Kayıt Tarihi : 1.11.2019 15:01:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!