Cinayet Çözümlemesi Şiiri - Mehmet Akkoyun

Mehmet Akkoyun
3

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Cinayet Çözümlemesi

İntihar kusursuz bir cinayettir.
Sen benim içimde kafana sıktın.
Kafama sıktın.
Kafamı si*eyim,kafama taktım.
Katil kadın?
Katil anne olamaz.
O duyguyu tatsaydı eğer en azından çocukluğumu öldüremezdi.

Katil kendini öldürdü ve bunu gördü.
Son anda kararından döndü.
Görgü tanığı var, delil var ama aydınlatılamıyor.
Evinde bir südyen bulundu,
bedeni bilinmiyor yani bilinsede bilinmez öyle olur.

Katil kendini öldürdü,
intihara meyil verdi.
Affolucak bir yanı kalmadı artık.
Allah bile affetmemiş intihar eden kulunu.
Benmi içime sindiricem ulan ihanet edip,
intiharla sonuçlanan bu durumu.

Sus ve dinle bir şiir değil bu,
bu bir tür anlatım bozukluğu.
Bir devrik cümle bu,
çarpık yaşantımın sonucu.

Bacaklarının arasına müptela bir sürü var,
sokaklarda.
Ama kimse anlayamaz benden başka,
gözlerinin karanlığındaki sesi.
Cinselliği ön plana atan bir ton kişi.
Sevgisizliğe ant içmiş sanki yürekleri.
Yüreksizlik mevcut bir çoğunda,
saygısızlık gırla,
aşka..

Süre gelen acılara ithafen,
aldım yine kağıdı kalemi elime.
Birikmiş bir kaç düşüncenin sonucu gelen yazma isteği bu bendeki.

Aslında yazmamakta isterdim,
isterdim ki buralara dökmeyeyim ben içimi.
Ama olmadı ne kadar arasamda bulamadım içimdeki duygulara ait kişiyi.

Su istedim sonra gecenin bir vakti uykudan uyanıp.
Ateşim 38 civarı,
tansiyon düşük,
duygular kırık,
beden yorgun,
saçlarım yağlanmıştı.

Uykumun en tatlı vakitlerini,
en derin duygularıma hediye ediyorum bak yine.
Bu son olsun dedikçe sona eremeyen ben.
Gittikçe bitmeyen bir yol var gözümde,
sonu görünmeyen,
ne olduğu bilinmeyen.
Bundandır aslında karanlık,
ıssız ve soğukluğa gömülü gözlerim.

Şafak vakti,
gözlerimi rüzgardan kısıyorum.
Sanki sis var gibi;
yoksa bulutlarda mıyım,
orda mısın,
yoksa ben çabuk biten bir rüyada mıyım?

Bir istanbul turu yapıyorum bugun masamda seninle.
Sahildeki vapurların pis dumanı gibi yükseliyor sigaramın dumanı.
Temizliğe karışıyor.
Sahi,
mavi gökyüzünde siyah ne çok sırıtıyor.
Bense bu sırıtmış tabloyu çizmek istemesemde,
bir sigara daha yakıyorum,
kimsesizligimize.
Beynimden geçenleri boş semalara,
hayal sıkarak dolduruyorum.

Gözlerine mutluluk aşılamak istedim bakışlarımla, yetkim yoktu buna aşılamak kim?
Biz kim demi ?
Anlamayız gezmedik o sularda.
Şimdi kara kalemlerden beyaz kağıtlara,
duygu enjekte ediyorum.
Bunada yetmiyor yetkim,
o yüzden çoğu zaman gizli saklı,
yırtıp atıyorum.

Çokça zamandır anlamıyosun beni,
her gelişimde görmüyosun,
konuşuyorum ben duymuyosun.
Lanet olsun kalp yok sende,
bi bok hissetmiyosun.!

Demiştim dedirttin ya insanlara en çokta bundan kızıyorum ben sana.
Yol ortasında kalan bir kedi çaresizliği yaşadım ben senden sonra.
Her taraf uçurum,
saliseyle kaçırıyorum ben ölümü her defasında.
İçimdeki düşünceler beynime sığmıyor artık bedenimde yorgunluk belirtileri daha 17 - 18 yaşında.

O güzel yemeğin ortasında bir saç teli çıkınca duyduğun his,
yemeğin güzel olduğunu değiştirmez ya hani.
İnandıramadı çirkinligine hiç bir kusur,
bendeki de öyle bir sevda.
Boktan yaşanmışlıklarla dolu bir çocukluk.
Ne çocukluğu be hemen atıldım ben hayata.
Erken yaşta geç kaldık çocukluğa,
Hep hüzünlüyüm şu sıra,
tükendik çokça,
gençliğe erken kala.

Anlayamadı insanlar ondan yazıyorum ben.
Okudukça anlamaya çalışıyorlar kelimelerimi,
duygu yükledim ben onlara.
İnsanlar kaldıramadıkça düşüncelerimi,
döktüm kağıtlara.
Ben döktüm onlar kaldırmaya çalıştı.
Dökme diyemedi kimse.
Bak sıçtık sıvadık yine para kalmadı içmekten bu hafta..

Yaz dedi, bana.
Yazdıkça anlamadı.
Yazdığımı okumadım.
Okuduğumu yazmadım.
Anlaşılmadım,
Anlayamadım.
İyi bir adam olamadım.
Papatyaların kokmadığını anlatamadım.
Önemsedikçe önemsenmedim.
Önemsemeyincede bi bok olmadı.
Ondandır uzun süredir kâğıtlarla başbaşa kalışım.
Fakat lirik bir kac hikayeden öteye gecemedim neden bilmiyorum.
İtiraf ediyorum.
Öyle çiçek böcek hayaller yazamıyorum.

Gözlerini unutuyorum sanki aynada,
kendime bakamıyorum.
Anlatmıyorum.
Anlatamıyorum.
Anlatırsam,
aldatmış olurum beyaz kağıtları,
boş beleş tesellilere biliyorum.

Oturup yanında ağlasam ne değişir ki ben bile kendime değer biçmiyorum.
Öylesine yazıyorum,
düşündükçe seni,
ellerimle saçlarını tarıyorum.
Kokun burnumdan gitti bir an,
anlık şoklar yaşıyorum.

Psikolojim darmadağın.
Beynimde cinayetler.
Katil maktul ve ben.
Katilin yerine koyup kendimi,
cinayeti aydınlatmıyorum.
Bırak faili meçhul kalsın,
haklı her cinayet.
Bırak öylece sussun.
Konuşmasın.
Duymazlar.
Farketmezler bile belki,
haklı suskunluğunu.

Herkes öldürür sevdiğini demiş şair.
Kendini koydunmu peki katilin yerine ?
Belkide nefsi müdâfadır bu cinayet ?
Acaba intihar mı ?
Yoksa beynimdeki bir çığlıktan mı
ibaret,
bu sözler.

Öldüm ben sanki nefes nefese.
Öldürmüştüm sonra gözlerimle.
Bundandır bunca zaman uyuşturdum beynimdeki seni zehirli içeceklerle.
Canın acımasın istedim ölürken bedenimde.
Böylece erimiş oldum bende gün geçtikçe.

Uyuttum.
Sızdın kaldın.
Sonra kıyamadım öldürmeye.
Nasıl olsa kusursuz değildi hiç bir cinayet.
Ama herşey karşılıklı.
Sevgide,
öfkede,
nefrette.

Elbette kustum,
öldürdüğüm cesedin baş ucunda saatlerce.
Koktu sonra o sevgisiz bedenin,
beynimin içinde.
Küfüre dönüştü dilimde.
Çaresizlik var gözümde.
Ama bunlar gizli kalıcak hep.
Çünki artık ne duyabilir ölüler,
nede gorebilir artık kapalı iki göz,
karanlıktan başka bir şeyi.

Anlatamıyorum dedikçe anlat diyor herkez.
Herkez.
Herkes.
Kimse,
nasıl yazılıyorsa,
her ne ise işte.

Anlatmıyorum.
Yazmak,
anlatamamanın doğurduğu bir fiil olduğuna göre.
Seni sevmek en güzel fiil tamlaması bence.
Çünkü seni sevmek çaresizlik kelimesinin en bariz tercümesidir.

Ben bunu yazdım ama kime?
Neye?
Ne için?
Nasıl?
Nerde?

Bilmiyosun.
Düşünmüyorsun,
sahi düşünmüyomusun.
Okurken bu M. Akkoyun satırlarını.
Sormuyormusun kendine.
Hiç merak etmiyor musun yukarda ki soruları ?
Yada cevabını biliyosun.
Yada duymak istemiyosun.
Cevap alamam sanıyosun.
Yanlış yapıyorsun..

Birine ithafen değil,
duygusuzluğuma bedel olarak kirletiyorum temiz sayfaları.
İçimde bir ceset var.
Kokmuş atamıyorum.
S. et yazdıklarımı,
tut ellerimden..
Ölemiyorum...

Mehmet Akkoyun
Kayıt Tarihi : 15.10.2019 02:11:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!