Can Kırıkları Şiiri - Müebbet Lili

Müebbet Lili
73

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Can Kırıkları

Gitmenin duvarlarını örmüştün aramıza,
Belli etmemeye çalışıyordun ama biliyordum,
Bu düzen tersine dönecek ve sen gidecektin.
Sana ait değildi söylediğin sözler,
Sana ait değildi bir türlü konuşmaya güç yetiremediğin o cümleler...

Koşuyordun yalın ayak kaldırımlarda,
Mecnun da değildin oysa.
Ayakların kanıyordu can kırıklarından,
Aldığın âhlardan yapılan o patika yollardan
Canın yana yana veda ediyordun.

Kıyamıyorum seni böyle hüzün yağmurları altında savunmasız görmeye,
Üzerine yağarken acılar, korkular,
Kuş misali konuyordum omuzuna.
Bugün olumsuzluklardan kurtarmak için seni,
Geriyordum kanatlarımı bir Doğan gibi...

Artık kimse dokunamazdı varlığına,
Çünkü benimleydin.
Ruhuna dokunamamanın hüznü varken sol yanımda,
Asla ses bile çıkarmadım yanında.

Dört gözle bekledim sevilmenin; hemde ben tarafından sevilmenin güzelliğini gör diye,
Ben, beni görmeni bekledikçe sen kör oldun.
Yine sustum...
Susmaya da devam edeceğim,
Çünkü konuşmaya güç yetiremediğimsin artık sen benim...

Müebbet Lili
Kayıt Tarihi : 24.1.2021 19:23:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!