Bulunca Seni Şiiri - Serdar Kaan Öztürk

Serdar Kaan Öztürk
32

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Bulunca Seni


Beni çağıran sensin, elimden asıl tutan
Kafamı çevirdim yanlışlardan
Umutsuzluğun üstünü örttüm
Geceleri hıçkırıklarda saklıydın
Gülümserken dudakların,
Kederi var gücüyle
Ellerinden tutup, nasıl da kaldırdı

Eserken rüzgâr en sert bir şekilde
Kilidi oturmamış bir kapıydı kalbim
Yürürken sokaklarında bu şehrin
Köşe başlarından, seni bulmak için dönüyordum
Oysa aşk bir masalda sadece sendin

Yatağımın hemen başında seni gördüm
Sonrasında kapattım gözlerimi
Senin olduğun rüyalardan uyanmazdım
Senin olduğun her yerde buldum kendimi

Zaman senin denizinde kaybolur
Bu sonsuz mavilikte, sallanır da durur
Kulaklarım sağır, gözlerim kapalı
Bir sessiz çığlık atarsan belki duyarım
Bir nefes yeter, söylemeye adını

Anlatırdı bakışların bütünüyle her şeyi
Her baktığında aynı hisle dolacağım
Küçük bir çocukken, ilk adımımı attığımda
Ve en güzel gündüzlerde gülmezdim böyle
Gamzelerine gömülmüş sayısız şiir varmış
Topladım cesaretimi, karar verdim
Bundan sonra her mısrada seni anlatacağım

Serdar Kaan Öztürk
Kayıt Tarihi : 27.12.2020 02:28:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Bu şiirin başlığı şiirin asıl sahibine aittir.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!