Bükülür İçimdeki Şehirler

Sıtkı Özkaya
87

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Bükülür İçimdeki Şehirler


gökyüzünü maviye boyadığıma aldanma annem
vazgeçemedim şiirlere sığınmaktan

sana üşüyen ellerimden bahsettim mi hiç
kulaklarımda asılı duran çığlıktan
ya da içimdeki baharda gözleri bağlı menekşelerden
çocuklardan anne
bir sokağın pususunda hüzün ıslatan
vurulup umutlarının üstüne kapaklanan çocuklardan

onca güvercin uçarken içimde
bir isyandı görüldüm tanındım vuruldum
umarsız bir yaradan kanayacağım
sürüklendim eşiğindeyim, acım, muhtacım şefkatine
beni garip bir yolcu farz et
ya da umut toplayan bir dilenci
beni duasız döndürme annem

ne zaman annesizlik esse üşür şafağı bekleyen çocuklar
ah annem aç avuçlarını, gökyüzündeyim
yoruldum bulutları kırışan göğü ütülemekten
büküldü içimdeki şehirler
bir sevda ateşiyle bindiğim tren belki geri getirmez beni
sen acını örtünürken üstüne
bir gece belki bir rüzgârın ıslığında gelirim
belki bir yağmur damlasında dönerim
rüyalarımda öptüm tomurcuk kokuyordu ellerin
beni yaralı bir gece kuşu farz et
kanadı kırık bir güvercin uçmak ister
ne olur beni duasız uçurma annem

Ocak/2014/Antalya
Sıtkı Özkaya

Sıtkı Özkaya
Kayıt Tarihi : 31.10.2019 19:26:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Zümra Yıldız
    Zümra Yıldız

    Anneler evlatlarını hiç duasız bırakmaz
    Dili sussa, yüreği susmaz...
    Çekip içine alan duygu dolu satırlardı.
    Yüreğinize sağlık

TÜM YORUMLAR (1)