Boz Kırın Bağrından Çıkmış Bir Aşığım

Boz kırın bağrından çıkmış bir âşığım,
Yel değmiş yüzüm, güneş kavurmuş tenimi.
Toprağın kokusunu taşırım sazımda,
Yar diye inler her titreyen telim.

Göğsümde rüzgârın uğultusu saklı,
Yıldızlar yoldaşım, ay sırdaşım oldu.
Sevdam çorak toprak gibi sabırlı,
Bir damla umuda hasret gönlüm.

Turnalar geçerken ufkumun üstünden,
Gönlüm kanatlanır gider ardına.
Bir çift kara göz düştü gönlüme,
Ömrümü sererim yollarına.

Boz kır suskun, ben suskun değilim,
Yanar içimde köz olmuş sevda.
Ne var buda geçer diyorlar,
Adın rüzgâr olur, dağlarda yankılanır.

Bir gün yağmur iner çatlamış bağrıma,
Yeşerir içimde saklı baharım.
Sevdiğim düşerse gönül bağıma,
Dünya bir yana, o bir yana.

Boz kırın bağrından çıkmış bir âşığım,
Sazımda yurdum, sözümde yârim.
Toprak kadar eski, umut kadar yeni,
Sevda ile yoğrulmuş kaderim benim.