Boynumdaki ipler Şiiri - Seyidhan Kalkan

Şiir Yarışması
Seyidhan Kalkan
14

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Boynumdaki ipler

Hüzün bahane, ağlamak kaderimizde var.
Kalbimizden paslı çiviler söküldü.
Yara derin ve kapanmaz.
Battı güneşimiz, o hiç doğmayan güneşimiz,
söndü ışığımız, o hiç yanmayan ışığımız.

Belki bütün bunları hakkediyorum.
Belki bütün bunlar bir mükafatın sancıları.
Belki de yanılıyorum.
Başıma gelenlerin tamamı bir rüya, bir kabus da olabilir.
Zira yas tutanım, bir geçmiş olsun diyenim yok.
Şayet bunlar, olmasaydı rüya, olmasaydı kabus;
teselli edenim, matem tutanım olurdu.
Şimdi ne teselli edenim var, ne matem tutanım.
Ya kimsesiz olarak dünyaya geldim ya da insanlar bana kimsesizliği reva gördü.
Allah'ım bari sen uzat elini, o keyfiyetini bilmediğimiz elini.
Allah'ım bari sen teselli et beni, o hiç teselli edilmemiş beni.

Hayır hayır, olmadı.
Şiirimi değiştiriyorum;
Hüzün bahane, ağlamak kaderimde var.
Kalbimden paslı çiviler söküldü.
Yara derin ve kapanmaz.
Battı güneşim, o hiç doğmayan güneşim.
Söndü ışığım, o hiç yanmayan ışığım.

Pencerelerde âşığını bekleyen bekar kızlar gibi başıma gelecek bir sonraki belayı bekliyorum.
Ufka nâzır, belaya hazırım.
Daha demlenmedi kederim, yanmadı fenerim.
Henüz bitmedi dertlerim, iyileşmedi veremim.

Farkındayım yaşamayı beceremiyorum.
Biliyorum sağlıklı düşünemiyorum.
Zemheride yakacak odunu olmayan hasta gibiyim;
Nasıl yaşamayı becereyim, sağlıklı düşüneyim?
Ölmek istiyorum, ölemiyorum.
Azığı olmayan yolcu gibiyim;
Nasıl öleyim?
Şimdi tek yaptığım şey;
Ufka nâzır, belaya hazırım...

Seyidhan Kalkan
Kayıt Tarihi : 29.3.2021 12:31:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!