.boş Sandalye Şiiri - Deniz Ercivan

Deniz Ercivan
121

ŞİİR


87

TAKİPÇİ

.boş Sandalye

Boş Sandalye

(23.Kasım.1992 tarihinde Almanya’ nın Möllnn şehrin de Neonazi bir gurubun
attığı molotof kokteyle çıkan yangında yanarak ölen
11 yaşındaki Yeliz ve akrabalarının anısına...)

yarınların yelkovanlarını kırdı birileri
zamanları çaldılar...
o yüzden artık hocam
bir daha okula gelemeyeceğim
yoklama defterine böyle yaz
adı Yeliz
yaşı 11
bir kız çocuğu Möllnn'lü Türk
artık yok
Yok
Yok!

geceydi hocam...
pusu kurulmuştu avluya
mimarıydılar karanlıkların
eskiden o muhteşem gaz odalarının
Azrail'i Yahudi'nin
simsarı Azrail'in
şimdilerde dazlaktılar
ve kara potinleri
nefretle gıcırdıyordu da hala aramızda
ne kaldırımlar
ne de insanoğlu duyuyordu
sinsi bağcıklarının sesini…

ayaklarımın ucuna düştü attıkları top
anlamadım
ağabeyimin topuna benzettim biraz
kırıldı cam...
saçıldı yalaza odamın duvarlarına
küçüktüm...
kız çocuğu, adım Yeliz
yaşım 11 ve Türk
uykudaydım
kara saçlarım ve yarınlarım tutuştuğunda...

önce tutuştu perdesi çocuksu düşlerimin
sonra bebeklerim / oyuncaklarım / yerde yatan ayıcığım
defterlerimi, kitaplarımı kurtaramadım
bağışla hocam
yatak
döşek
pijama
oda
ve yanı başımda yatan teyze!

tiksindim
azrail kusmuğuydu oda
aniden yitirdim gözlerimi o dumanda
ellerim birdenbire küllendi
ellerim küçük
bağışla beni
dokunup
uyandıramadım
kıyamadığım o kara gözlerini!

yalancıydı tüm matematikçiler
o an anladım
bir metrekare alanın bu kadar geniş
böyle uçsuz bucaksız hatta olabileceğini
öğretmemişlerdi kimseye
vay anasına!
nasılda sığdı o kadar nefret
eşyanın külü ve de insan ölüsü
bir metrekare alana nasılda sığdı hepsi?

vay anasına!
avrupa nın göbeğindeydim
almanya’ da yaktıklarında beni
büyük insanlar geniş bulvarlarda güzel
güzel
kaldırıp çıplak işaret parmaklarını
insan haklarını savunuyorlardı
insanlara yapılan işkenceleri kınıyorlardı
bir bir utanmadan!

küçüktüm...
ve gözlerimi o dumanda kaybetmeseydim
yüzünüze uzun uzun bakmak isterdim
ve dilim yanarak kül olmasaydı
o yangında
yüzünüze de tükürecektim

ama
yarınların yelkovanlarını kırdı birileri
zamanları çaldılar...
o yüzden artık hocam
bir daha okula gelemeyeceğim
yoklama defterine böyle yaz
adı Yeliz
yaşı 11
kız çocuğu Möllnn'lü bir Türk
artık yok
Yok
Yok!

ve hocam insanoğlu utançlarını
sevgiyle damıtmadığı sürece de
bırak
dershanede ki sandalyem hep boş kalsın…

Ekim 1995

Deniz Ercivan
Kayıt Tarihi : 13.11.2004 20:15:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!