Bir yorgun şair Şiiri - Sacid Öbek

Sacid Öbek
13

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Bir yorgun şair

Ayaktaydım, nefes alırken ölmüşüm;
Sarp kayalıklarla çevrili bir kuru gölmüşüm.
Herkes gül bakçesi iken bu alemde,
Ben; susuz, kuyusuz tuzlu bir çölmüşüm.
Bir bütünken bile ayrıyım, kendimi bölmüşüm.

Geçen gün yıkıldım,
Canlı canlı yakıldım.
Şi'rimi kalbimin derinliklerine,
Gönlümle de yere çakıldım

Artık yok ne ben ne şi'rim.
Ben böyle kaldım gönlümde kirim.
Kalemime geçmezki sözlerim,
İçimi yakacak atamadağım közlerim.

Güzel şeyler yalnız güzeller içinmiş.
Adını bile bilmediğim o adam ne güzel demiş:
Fazla bağlanma şu lanet dünyaya ve üzerindekilere;
Göster bana buradan kim sağ çıkabilecekmiş.

kimse...
o yüzden bu son nefesi şi'rimin
gömülürken şi'rim yavaşça içine kirimin
bende kokluyorum ağır ağır kokusunu zehirimin

Sacid Öbek
Kayıt Tarihi : 12.6.2018 14:08:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!