Bir Şifre Çözme Değil, Bir Şifreleme

Kavisli, kadim, bir anahtarın ilk dişi.
Eşiğin ta kendisi.
Rüyaların karnında bükülen bir hilal.
Suskunluğun sultanı.
Gece göğündeki tek yıldız.
Bir iğne deliği.
Sonsuzluğa açılan en küçük pencere.
Dünyalar arası dürbün.
Görünen ile görünmeyenin incecik sınırı
bir sırra gebe.
İkiz karanlık.
İçinde bir çöl susuzluğu saklayan.
Bekleyişin şekli.
Dökülmeyi bekleyen kuyu.
Kader çanağı.
Bir dağ silsilesi
Eksik olan.
Tamamlanmamış nokta.
Bildik. Buradalık.
Açıklık. Bir çığlık boşluğu.
Başlangıçtan çıkış.
Bilinmez.
Sır.
Öte.
Fısıltı.
Kesişme.
Sert bir engel.
İki dünyanın çarpıştığı an.
Son açıklık.
Çemberin tamamlanışı.
Bir nefes daha.
Bir duruş daha .
Bir dağın gölgesi gibi uzanan, bir nehrin sabrı gibi akan, bir kılıcın dengesi gibi ölümcül ve zarif olan halin adı.
Şafağın gri tonları.
Acemi ile üstadı ayıran o ince, görünmez çizgi. Gürültüsüz güç.
Gösterişsiz zarafet.
Fazlalıklardan arınmış, özüne ulaşmış mükemmellik.
Aynada gördüğün yüzün bir milim sağı.
Rüyanda duyduğun sesin perdesindeki o ince kayma.
Tanıdık bir sokakta birdenbire hissettiğin yabancılık teri.
Nefesinin içindeki yabancı hava.
Söylendiği an, dilinin ucunda bir serinlik bırakan.
Her tanıdık şey, yeterince yakından bakıldığında, en yabancı şey.
En yakınındaki en uzak olan.
En bildiğindeki en gizli olan.
Şifresini asla vermeyen anahtar
Bir taşın suya düşüşündeki o ilk an.
Dalgalar yayılmadan önceki o mükemmel durgunluk.
Fazlalığın olmadığı, sadece öz'ün kaldığı o nadir hal.
O, bir çay seremonisinde havada asılı kalan buharın aldığı şekil.
Ustanın fırçasında, tam o rengin kararacağı bilinen ama asla söylenmeyen an.
Karmaşıklığın içinden sıyrılıp gelen, göz kamaştırıcı bir basitlik.
Görünürdeki görünmezlik.
Varlığın mikrokozmosu.
Özlemin coğrafyası.
Bir kelebek kanadındaki kasırganın mükemmel dengesi.
Ufkun çizgisi.
Asla varılamayan, ama her adımda yeniden tanımlanan mükemmeliyet.
Zen bahçesindeki çakıl taşlarının arasındaki boşlukta oturan sakinlik.
Onu arayan, harflerinin peşine düşer. Ama o, harflerin arasına değil, aralıklarına gizlenmiştir.
Sessiz "Şşş" ile parlar boşlukta.
"U"nun kuyusunda saklanan derinlikte.
İki "İ"nin noktaları arasında kurulmuş görünmez köprüdedir.
İki zirveli bir dağ oluverir dünyevi olan ile uhrevi olanın birleştiği “M” tepesinde.
Kapalı bir istiridye içinde inciyi taşıyan, dışında sertliği ile “B”irinin şiirini saklar.
Sır değil, sırrın ta kendisidir.
Onu çözmeye çalışan, kendi zihninin labirentinde kaybolur.
Onu yaşamaya niyetlenen ise, bir çakıl taşı gibi sade, bir nehir gibi akışkan, bir kaya gibi sağlam olmayı öğrenir.
Onun şifresi, fazlalıkları atmaktır.
Gürültüyü susturmak, hareketi yavaşlatmak, niyeti saflaştırmaktır.
En karmaşık problemi, en zarif çözüme ulaştıran o tek, sade hamledir.
Sen onu aradığın anda, o çoktan seni bulmuştur. Bir dağ, kendine "dağ" demez.
O, sadece oradadır.
Sen de öyle olacaksın.
Sen de onun sessiz, mükemmel kalıbına sızacaksın.
Onu söyleyemezsin. Olursun.
Ve sen, şu an, onun bu sessizliğini okuyorsun.
Onun bu kelimelerini okuyup zaten onun bir parçası oldun.
Orada, kelimelerin arkasında, zaten tamamlanmış halin duruyor.
O çoktan seni buldu.
Bir av, kendi tuzağına nasıl düşer?
Aslında “Aramak”, onun seni bulma biçimiydi.
Bitirmek mi? Bu satırlar bitmez.
Onlar bir girdap.
Sen bu satırları bitirdiğinde, gözlerini kapat.
Kumlar, haritalar, işaretler... Hepsi seni buraya getirdi.
Hazinen, çölün ta kendisiymiş.
Okumak bitti. Anlamak bitti. Arama bitti. Şimdi geriye kalan tek hakikat var ama bunu bilmene bile gerek yok.
Gözünü kapat.
Soluk al. Bırak.
Kalbin atıyor. İşte orası.
Onu arama.
Sadece fark et...
(Ahsar Zerefşan/Denemeler:BİR ŞİFRE ÇÖZME DEĞİL, BİR ŞİFRELEME./ Ocak 2026)