Bir Kadın Sevdim Şiiri - Yunus Baba

Yunus Baba
202

ŞİİR


24

TAKİPÇİ

Bir Kadın Sevdim

Bir kadın sevdim
Nevbahardaki gür ormanlar kadar mutluydu muydu bilinmez
Ama yorgun düşler biriktirmişti
Acıların baldıran zehri gibi olup
Mutlulukların kuruyarak çöle döndüğü akşamlarda

Bakışları yıldızlara değse de salkım salkım...
O öpülesi nazenin bakışları
Fırtınaya yenik düşen dallar gibi kırılgandı

Umutları kadar taze miydi bilinmez
Ama hasretleri kadar eskimemişti
Hayalleri, dağlar gibiydi
Gökyüzü gibi kollarını uzunca açarak
Yıldızları biriktirmişti gecenin, gündüze gebe kaldığı zaman

Bakışlarımın başağa durduğu yerde hafif dalgalı deniz miydi!
Ya da bakışlarımda biriktirdiğim nehirlerde su içen
Çekingen bir ceylan mıydı!
Bilmem, ama
Ne çöl gibi kuraktı
Ne de...

Çocukluk hayalleriden, gençlik hasretlerime doğru
Gürül gürül akan bir ırmaktı
Belki bir cemreye benziyordu
Ömrüme düşerken asûde bir şekilde
Belki de avuçlarımda sıkı sıkı tuttuğum gül yapraklarındaki
Çiy tanesiydi
Gülünce yüzünde baharlar açıyordu
Avuçlarındaki çizgiler goncalara benziyordu

Bir kadın sevdim
Ekmek gibi kutsaldı

Güneş misali yüreğini bana sunuyordu
Üşüyen ve titreyen yanlarımı ısıtıyordu

Hayatıma bazen çiseleyen tatlı bir yağmur gibi
Bazen de gökyüzünü yudumlayan bir aşk misali serpiliyordu

Bir kadın sevdim
Gözbebeklerimde uyuyan dolunaya benziyordu

Hasretleri kadar güzel
Ve gençti
Nazenin dalları kırılır diye kendisine dokunamıyordum
Ona kış ve sonbahar yaşatmadım
Hep yaz ve ilkbahar oldum

Onu, ne unutmasını
Ne de sevmesini biliyordum
Belki ürkek ve utangaç gölge gibi yanımdaydı
Belki de yalnızlık misali benden uzaklaşıyordu

Bir kadın sevdim
Kuraklıktan dolayı çatlayan bakışlarımda, kendi çocukluğunu arıyordu
Ben de onun denizinde, gençliğimi arıyordum

Ağzı gül kokuyordu
Bir imsak vakti güneş
Bir bebek gibi ellerini yumuk yumuk yapıp uyuduğunda
Sanki bir hayatı ilmek ilmek nakışlıyordu

Bağrını bir liman gibi açmıştı
Bir gemi misali yanaşmıştım
Huzur ve sükûnet içinde

Bir kadın sevdim
Sanmayın ki cılız bir rüzgâra benziyor
Aslında gökyüzünü taşıyacak kadar kuvvetliydi

Acıları ve efkârları kadar ağır
Duyguları kadar hafifti

Gözyaşları mum damlaları gibiydi
Damarlarımda kan misaliydi
Bakışları, ruhumu aydınlatan bir kandile benziyordu
Ne çok sevmişim bu kadını
Hep genç ve delikanlı kaldım bu kadında
Sanki ömrümün serin sularında bir yakamozdu

Benden daha fazla yaşasın diye
Ömrümden eksilterek
Onun ömrüne ekledim

Yunus Baba
Kayıt Tarihi : 9.10.2019 00:01:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!