Bir Elvedadır İnsanoğlu Şiiri - Müebbet ...

Müebbet Lili
73

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Bir Elvedadır İnsanoğlu

Kimin ahını aldı bu deli gönlüm,
Hangi insanın kalbini kırdım,
Canını yaktığım birileri mi vardı ya da..?
Herkesle iyi geçinip kimseye bahsetmemiştim senden oysa,
Nasıl bu hale geldim ki o zaman?
Tutunduğum dalımı hangi rüzgar kırdı?
Kimin gözü vardı bu uslanmaz hayatımda?

Aklımın kaydıraklarında yine binlerce soru kayıyor,
Hepsi birbirine çarpıyor ve orada can veriyor cevabını söyleyemeden...
Ağır yaralı olanlar acil müdahale bekliyorlar,
Fakat ben yardım etmekten aciz...
Kendi acizliğimde boğuluyorum.
Yanıyor yüreğim, kanıyor kalbim,
Durduramıyorum.

Uzakların daha da uzak olduğu bir dönemden geçiyorum,
Göremiyorum seni,
Sanki yoksun,
Hiç olmamışsın,
Varlığın bu dünyayı hiç güzelleştirmemiş gibi.
Her şey o kadar bedbaht ki...

Gölgesinde yaşıyorum pisliğin,
Çağın ayak sesleri deccal misali ürpertiyor bedenimi,
"Ne bekliyordun ki?" der gibi yüzüme çarpıyor bütün korkular.
Uyandım o hayalden,
Gerçeklerle karşılaştım,
Ve gerçek acı bir tokat gibi çarptı suratıma her şeyi,
Anlam veremediğim bir karanlığa doğru koşuyorum,
Kimsenin gücü beni durdurmaya yetmiyor,
Zaten kimse de durdurmaya çalışmıyordu...

Son nefesimi verirken de canım böyle acıyacak mıydı acaba?
Bundan daha kötü bir acı var mıydı?
Sendin benim nefesim, sesim...
Sen gittin ne sesim kaldı ne nefesim...

Müebbet Lili
Kayıt Tarihi : 23.1.2021 22:17:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!