Ben ve Yıldızlar Şiiri - Erdal Sezgin

Erdal Sezgin
35

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Ben ve Yıldızlar

Ne zaman alsam elime yüreğimi,
Kan içinde kalır ellerim.
Bir yıldızlarla sevişmeyi,
Birde yoksulluğumu özlerim.
Bir ses duysam zifiri karanlıkta,
Yoksa sen mi geldin?
Yırtıyorum karanlığı,
Ama yoksun.
Buralar hala sensizliğin,
Sessizliğin kışını yaşıyor,
Dağlarında.
Kör olası mevsim tapulanmış,
Boranı eksilmiyor bağrımızda,
Bebeleri bile alıştırdık,
Bu kör mevsime,
Yalınayak sobasız odamızda.
Sen üzülme,
Kanayan yüreğimizle de,
Yaşamasını biliriz biz.
Yalınayak karda yürümesini,
Ve kör mevsimi sevmesini.
Yeter ki yıldızlar düşmesin,
Durdukları yerde,
Onurum kaybolmasın,
Yoksulluğumun bittiği yerde.

Erdal Sezgin
Kayıt Tarihi : 22.9.2019 23:08:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!