Ben Sokak Çocuğuyum Şiiri - Servet Yüksel

Servet Yüksel
24

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Ben Sokak Çocuğuyum

Ben sokak çocuğuyum adımı bilmezsiniz.
Benimde bir dünyam var çağırsam gelmezsiniz.

Bir köprü altı bile bulamadım sürtecek.
Gece yarılarında üstümü kim örtecek?

Vebali boynunuza toplumun günahıyım.
Sevgiden mahrum kalmış yüreklerin ahıyım.

Annesizlik zemheri iliklerim üşüyor.
Kolum kanadım kırık, gönlüm yorgun düşüyor.

Ne olur sanki bende baba eli tutsaydım.
İçimde dönüp duran acıyı unutsaydım.

Bir bardak çayda yeter yanında simit olsun.
Yalnız hayata dair azıcık ümit olsun.

Bir düşünün nelerdi zevkle tattıklarınız.!
Helal edxn, mxdemde çöpe attiklariniz..!

Gelin görün çaldığım bütün kapılar duvar.
Hüzünlü rüyalarım, yetim hayallerim var.

Sırtımda garibliğin, yoksulluğun hırkası.
Bakmaktan çekinmeyin yüzüm ibret aynası.

İyileri ararken, kötüler beni bulur.
Masum duygularıma ne tuzaklar kurulur.

Bakışlarınız bıçak, sözünüz var ki kırbaç!
Merhamet dilendiğim benden daha çok muhtaç.

Özlediğim şeylerden bahsederler duyarım.
Herkes güzel giyinir, 'bayram' derler duyarım...

Bahtıma küstüm işte evim, oyuncağım yok.
Koşup atılacağım bir şefkât kucağım yok…

Siz keyfinize bakın, size tantana düşer.
Dokuz kere yutkunmak, ağlamak bana düşer.

Servet Yüksel
Kayıt Tarihi : 20.12.2002 00:22:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!