Belki de ben şiirden öldüm

Ömer Altıntaş 4
382

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Belki de ben şiirden öldüm

Belki de bu şiire girebilmek için yıllarca bekledi bu tüfek.
Gez ve arpacıkta gözlerin var şimdi.
Ellerim üşüdü ve sigaram yanmadı.
Ezberimden okumaya devam ediyorum eski bir şiiri yokluğuna atılmış devriyelerde.
Uykusuz gecelere yaslanıyor gözüm ve tuzaklar kuruluyor sevinçlerime.
Artık eskiyen prangalarda tutsak bende ki bu hüzün.
Bakışların bir 3-5 nöbeti şimdi.
Yahut mapusta bir volta.
Anlam biraz daha kaynatıyor geceyi.
Ve bir türlü bitmek tükenmez bilmeyen bu şafak.
Sökmüyor ve bütün takvimleri yakasım var haldan anlamıyor kaburgası kalın zaman.

Belki de bu şiiri yazabilmek için tutuyor beni zaman.
Yokluğunu sarıyorum şimdi ve kesinlikle tütünün en iyisi Adıyaman tütünü.
Parliament hayal artık...
Ve sen sarı saçlı kadın, sen her sabah yüzünü yıkarken ben geceden coğrafi haritasını çizerdim yüzünün.
Yağmur duasında şimdi hüznüm ve Meteoroloji uzmanlarına göre her an ağlaya bilirim.
Mevsim normallerine uymadı hiç bir zaman gözlerim.
İçimde en ağır dinamitler stoklanıyor ve fitili ateşledi.
Kim vurduya saydı beni sayı saymasını bilmeyen bu yağmur.
Ve satır başıyım...
Belki de bu satırın altında öldürmek istiyor beni şiir...

Anlatım bozukluğuna uğradı bütün şiirlerim bense ihanete...
Demirden zor kaynayan bir şey varsa o da vallahi kalptir sevgilim...
Kendimle bir iç savaş içindeyim.
Sen bende bir darbe, vurgun, devrim gibisin...
Dünyayla barışamıyorum artık.
Gidiyorum ve gidenler ki hep küskün giderler yeraltına sevgilim...
Bu şiirin kütüğüne kaydedin beni.

Belki de ben şiirden öldüm...

Ömer Altıntaş 4
Kayıt Tarihi : 19.11.2019 21:45:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!