Bankta Oturan Kardan Adam Şiiri - Bilal ...

Ümraniye Belediyesi Şiir Yarışması
Bilal İzgi
98

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Bankta Oturan Kardan Adam

Soğuk bir kış akşamı
Yürüyorum buz tutmuş sokaklarda
Kar yağıyor üstüme nedensiz
İçim ürperiyor sensiz ve kimsesiz
Ellerim üşüyor bilemezsin
Şu buz tutmuş yüreğimi
Gelde ısıt diyemem ki
Bilemezsin içimdeki
Volkan misali yüreğimi
Ne fırtınalar kopuyor
Aciz yüreğimde
Habersizsin ama
Duymasanda ses tellerin koparcasına
Haykırıyorum seni seviyorum

Belkide bu son gecem bilinmez
içim içimi kemiriyor bitirircesine
Senden son kez özür dileyememdendir belki
O ayaklar altında ezilesi
Gururuma yediremem
Şimdi gün çaresiz ve suskun
Bense hala is tutmuş sokaklarda yürümekte
Çaresizim
Ben beni yaktım bilinmez
Hükmüm geçmez artık doğan güne
Ölümü beklerim bi çare
Yapamadım
Şu işe yaramaz canıma kıyamadım
İnancım sonsuz olmadı olmuyor

Güneşin doğmasına şunun şurasında
Bir veya iki saat var
Ey sevdasına kurban olduğum yar
Gece suskun ve ayaz
Korkuyorum üstelik
Sensizlik duygusu
Her geçen saniye biraz daha
Sürüklüyor beni ebediyete
Sana son kez seni seviyorum
Diyememem ağrıma gidiyor bilemezsin
Vicdan denilen şey bende de varmış yeni farkettim
Ey yar vicdanım sızlıyor ama nafile
Yüreğim kanıyor sen yoksun
Gece ayaz donuyorum sensiz senden habersiz

Bir banka oturdum ve seni düşledim
Acı tatlı hayallerimizi
Dönüp arkama baktığımda
Ne de çok ideallerimiz varmış
Şaşırarak öylece baktım
Her kurulan hayalde ben ve sen
Ama şimdi sadece ben
Ama anlamsızlılar içindeki biri olarak
Korkuyorum sensiz kalmaktan yar
Üşümek dert değil
Sensizlik ayazında üşümek sıkıyor beni
Gel diyemem ki sana
Bilirim benden yana dert yandığına
Çekinirim susarım konuşamam yutkunamam ölürüm...

İşte o an
Senin en çok sevdiğin vakit geldi çattı
Güneş yine selamını vererek doğuyor
Hayın gecenin ardından
Ama o da ne
Doğmasıyla batması bir oluyor
Kim gözlerime zifiri karanlığa gömülmüş
Perdeleri çekti
Gözlerim dolu dolu hissedebiliyorum
Ama ağlayamıyorum neden
Gözbebeklerimin pınarı nerde
Neden kimse konuşmaz oldu
Nerde nerede o alıştığım
Araba sesleri nerede

Karanlığa gömüldüm
Yargılanmadan infaz ettiler beni
Karanlığa gömdüler beni
Yaptığımın cezasını çekiyorum şimdi
Ama korkma
Kalbimdesin hissetmesemde
Beni buldular
Söyle ey yar beni nereye götürüyorlar
Korkuyorum
Beni senden ayırıyorlar
Sebepsizce fermanımı yazıyorlar
Ben ölmedim daha ölemem
Bu genç halimde kara toprağa giremem
Yalan bunlar değil mi ey yar

Ağlamak istiyorum
Anneye muhtaç bir bebek gibi
Şevkate muhtaç bir yavru gibi
Beni buldular
Beni senden ayırıyorlar
Habersiz sorgusuz sualsiz
Gücüme gidiyor sana hoşçakal diyememem
Ağlamak istiyorum sızlamak
Ama gözbebeklerim kuru suya hasret
Ellerim üşüyor nedeni ne
Aynalarda yokum bakamıyorum
Etrafım insanlarla dolu şimdi
Bana ne yapacaklar bilmiyorum
Meğer beni ebediyete yolculuyorlar sensiz...

Hatırlıyormusun ey yar
O hep yapmak istediğin
Hani kulağıma fısıldadığın
Bana yapabilirmisin dediğin
Ve sana söz veripte
Bi türlü yapamadığım
Kardan adamı yaptım en sonunda
Hadi gül bari şimdi
Bir nebze olsun gül mutlu ol
Hava hala ayaz beni buldular
Hava soğuk
Üstelik üşüyor bedenim
Buz tuttu yüreğim
İşte eserin
Bankta oturan kardan adam...

Bilal İzgi
Kayıt Tarihi : 2.9.2002 14:26:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Bilal İzgi