Ayakkabılarımı Arıyorum Şiiri - Yavuz Nufel

Yavuz Nufel
17

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Ayakkabılarımı Arıyorum

Üst Not: Altı yıl önce yazmış olduğum bu yazı, çeşitli gazetelerin 'en' köşelerinde ve yüzlerce web sitesinde yayımlandı. Elim kalem tuttuğu sürece de her Ramazan-Kurban bayramında, 'çocukluğumun ayakkabıları'nı sütunumun daimi misafiri edeceğim.

...

Bayramlar, çocukların gözbebeklerine baktığım günler... Hep çocukluğumda kalan bir ışığı arar dururum. Ayaklarına bakarım çocukların; bayramlarda çocukların ayakkabıları yeni olur çünkü...
Hani son akşam başucuna alınıp yatılan ayakkabıları, 'Hangi çocuğun ayağında görebilirim? ' umuduyla ayaklarına bakarım çocukların önce, sonra da gözlerine...

Öyle üç otuzunda bir adam falan değilim. Anneannemi en son on sekiz yaşında bir delikanlı iken, 1978 yılında gördüm. Her türlü gıda maddesi için uzun kuyrukların olduğu yıllardan biriydi. 78 yaşında, hafızası yerinde, her şeyi dün gibi hatırlayan bir Karadeniz kadınıydı. Her bayram olduğu gibi o bayram da o meşhur sözünü söyledi kendi kendine. 'İyi güne kalmadık! Kim bilir kaç ananın bu bayram da elleri koynundadır... Geçen bayram, 'Kim öle kim kala! ' dediydim de hepiniz gözümün içine bakmıştınız! ' dedi. 'Bu yıl da ölmedim! ..' dercesine...
O bayramdan sonra anneannemle görüşemedik bir daha...
Hep kendi çocukluğunda geçen bayramlara özlem duyardı, benim şu anda duyduğum gibi... Her şeye rağmen 1970´li yıllarla mukayese edildiğinde, anneannemin çocukluk yılları daha yoksulluk içinde geçmiş olması gerekirdi -anlattığına göre- ve öyleydi de zaten.

'Bu kadın bu yaşta neden ve neye özlem duyar ki! ' der, bir türlü anlamazdım. Onun düğününde bile bir ayakkabısı olmamıştı anlattığına göre... Onun özlem duyduğu şeyin aslında akıp giden zamana olduğunu yaşım kemale erdikçe anlıyorum. Su gibi, rüzgâr gibi elimizden, ömrümüzden akıp gidenlere... Başucumda sabahladığım ayakkabıların sırrını şimdi şimdi çözebiliyorum.

O ayakkabılar nitelik olarak ayağa giyilen bir nesneydi belki ama ayakkabılarda ertesi gün toplayacağım ve tadı bile o günlere has şekerler vardı. Hatta, komşumuz Gönül yengenin verdiği mendilin yumuşaklığı, Yusuf abinin avucuma sıkıştırdığı kâğıt beş liranın rengi, babamın alın terinin kokusu ve o ayakkabıların bağcıkları da sanki ağabeyimin ilkokuldan sonra torna atölyelerinde alet tutan küçük parmakları gibiydi...

Ben o yüzden severmişim demek ki ayakkabılarımı. Hepsiyle birden yatarmışım bayram akşamından sabaha kadar, tüm sevdiklerimle koyun koyuna... O zamanlar bayramlar kış aylarına denk gelirdi. Sokaklar çamurlarla kaplıydı. Bastığımız yerlerde izleri kalırdı ayakkabıların. Bırakılan her iz bir arkadaşımın yüzüymüş meğer ve her birinde adları kalırmış: çamurlu sokaklarda cıvıl cıvıl ve sımsıcak... Çocuktuk, 'Kurtlar kuşlar bile bugün oruç! ..' derdi, anneannem. Biz de arife günü oruç tutuyorduk. Kurtlar kuşlar kadar olamıyor muyduk!
Çocuktuk. Ertesi gün bayramdı. Çok çok heyecanlı, tarifi mümkün olmayan ve tarifi sadece bayramlarla özdeş olan heyecanımız ölçüsünde mutluyduk! .. Kuş oluyorduk hepimiz; evet, birer kuş! .. Kuşlarla birlikte hatta onlardan daha şen, daha şakrak uçuyorduk... Şimdi gözlerine bakıyorum çocukların... Işığı arıyorum çocukluğumdan kalan... Hayatımın 30 yıl öncesini aydınlatacak ışık, çocukların gözlerinde: biliyorum da acaba hangisinde? Yoksa hepsinde de gözlerim kamaşıyor, göremiyor muyum!
Ve ayakkabılarına bakıyorum çocukların her bayram sabahı...

Babamın alın teri kokusu, ağabeyimin parmakları, arkadaşlarımın ayak izleri, mendilin yumuşaklığı, beş liranın rengi, ablamın sevgisi, annemin nasihati/öpücüğü hangi ayakkabının içinde gizli acaba? ..

Yazarla iletisim: nyavuz@chello.nl

Yavuz Nufel
Kayıt Tarihi : 11.10.2007 11:46:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Türkiye Cumhuriyeti Yukselakcum
    Türkiye Cumhuriyeti Yukselakcum

    Gemiş güzel insanlar güzel yaşianmışlıklar anılarsa hep taptaze güzelliğinde heygidi günler dedirtiyor harikaydı saygılarımla.

  • Nigar Zengin
    Nigar Zengin

    beni cocuklugumdaki bayramlara goturdunuz benimkisi ise cok istedigim ama ne soyliyebildgim nede almaya imkanimiz olmadigi sari ayakkabilar idi zevkle okudum

  • Nigar Zengin
    Nigar Zengin

    beni cocuklugumdaki bayramlara goturdunuz benimkisi ise cok istedigim ama ne soyliyebildgim nede almaya imkanimiz olmadigi sari ayakkabilar idi zevkle okudum

  • Muzeyyen Baskir
    Muzeyyen Baskir

    SEVGİLİ YAVUZ .........
    SAATLERDİR UĞRAŞIYORUM ANTOLOJİ HER YÖNDEN KAPALI ZAR ZOR GİREBİLDİM SAYFAYI ÇEVİRMEKTEN KORKUYORUM SÜREKLİ HATA VAR TEKRAR DENEYİN YAZISINI OKUMAKTAN GINA GELDİ....
    VE SON ÇARE ŞİİRİNİN ALTINA YAZIYORUM AF OLA MSN DEDE ZOR YAKALAMAK BİLİYORUM


    GÖNDERDİĞİN KİTAPLARI VE CD Yİ ALDIM NASIL TEŞEKKÜR ETSEM BİLEMİYORUM BİLİYORMUSUN DÜNYALARI HEDİYE ETTİN BANA AYRICA CD MUHTEŞEM SES TON UYUM .....YAAAAA İYİKİ VARSIN İYİKİ DOSTUM ARKADAŞIMSIN SENİ SEVİYORUM.......BELKİ MSN DE YAKALARIM ...ÖNERİNDE SELAMLARI VAR SANIRIM KONUŞMUŞSSUNUZ YAKIN BİR ZAMANDA .....
    MÜZEYYEN BAŞKIR

  • Ayla Selçukoğlu
    Ayla Selçukoğlu

    Zaman tükenmekle kalmıyor,tüketiyor da zamanla hayatımıza katılanları!Sevdiklerimiz,eskimiş bir çift ayakkabı ve umutlar!Sıcaklığını yitirmiş olmasına karşın koynumuzda ateşten kor duran!
    Büyüklerimden dinledim ben de,biz daha şanslıymışız da hemen her nimete ziyadesi ile gark olunmuşuz.İyi de önemli olan bu değil,huzur ve içten tebessümler ile samimiyetle okşanan baş:)))Sevgiyle yoklukları bile görmezden gelebilen yürek:)))
    Değerli Yavuz bey,inanın yaşıma inat çocukluk günlerimi hergün gün be gün yaşıyorum:)))Halen büyütemediler beni:))Ama yine de dünlerimi çokkkkkkk özlüyorum,pembe panda botlarımı ve kırmızı+mavi doralarımı:)))
    Rabbime emanetsiniz:)))

TÜM YORUMLAR (16)