Aşkın çehresine. Şiiri - Yunus Berk Üstün

Yunus Berk Üstün
3

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Aşkın çehresine.

Yarılmış Nemrut, sana azm-i vecenî olmuş.
Bir küffâr-ı mürekkep hokkadan revân olmuş.
Sonra gelmiş lâl-i kenârına bir hâl olmuş.
Bir yâkut ki reng-i lâlin ile hem hâl olmuş.
Cümlesi cem olup bir şuh çehre olmuş sana.

O çehre ki yapılmış tığ-ı seng-i gamzenden.
Su verilmiş yanan aşığın çeşm-i hüznünden.
Ölenlerin hepsi bir servi boylu yüzünden.
Âh, derde griftâr olmuş kızgın bir demirden.
Demir dövülmüş bir hilal ebrû olmuş sana.

Zülf-i yâr ki gûşa konmuş, olmuş bir âşiyan.
O âşiyan ki çâk çâk eder sînemi her ân.
Âh, bilmem ki zevk mi alırsın hey gidi nâdan?
Hiç usanmaz mı ki canın o zâlim ağyardan?
Sîne-i dilber muhkem bir siper olmuş sana.

Uğraşma itfa etmeye şu özge âteşi.
Geçse cihân-ı viranemizden sâba yeli.
Mâhiler dolsa söndürmez yayıldığı yeri.
Bilmem ki ne sûrette bu cihan meşalesi.
Yandı da bir ateş-i mecûsi oldu sana.

Gönlümde yanan alevi ben nasıl harladım?
Yanan gönlümü çeşm-i su ile dağladım.
Kûy-ı canan da yalnız kaldım, nâçar ağladım.
Sensiz olmaz imiş ben ancak onu anladım.
Yolunda ölenler bir hıyâban olmuş sana.

Vâsıf ettiğin dilsûz mukadder de yoğ imiş.
Can var, cânan var,hakikat var vuslat yoğ imiş.
Desinler ki bu cihanda bir Yûnus vâr imiş.
Olmaya cihanda; cânansız can mı vâr imiş?
Dediler ki ölüm binbir sûret olmuş sana.

Yunus Berk Üstün
Kayıt Tarihi : 17.5.2020 04:49:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!