Arınma Şiiri - Tuna Bozbey

Tuna Bozbey
76

ŞİİR


8

TAKİPÇİ

Arınma

Bu şiir; çoğunluğuyla bir arınış,
Öyküsü tümdengelimin,
Kargaşadan tikelliğe bir kaçış.
---------------
Ümidi kestim kaderden;
Çevirdim yüzümü aniden,
Tecessüsle baktığım her şeyden.
Toyluk değildi beni soyutlayan, olmayan ereğimden
Ve utandıran kendimden;
İçimdeki cevherdi, gri gri akislenen.

Baktım hep -o ana dek- insanlığa,
Kıvranarak, hummalı bir merakla;
Hiç ilenmedim, nazar etmedim, yalnızca düşledim.
Daha sonra pes ettim, cesaretimi devşirdim
Ve tüm umudumdan silkelenip, içime girdim;
Geçtim sığ sulardan, kendimin dehlizlerinden,
Bastım çürük kemiklere bile, sıyrılan etlerinden;
Kenara koydum nasılları, boş verdim nedenleri,
Kayıptı nabzı zamanın, yürüdüm bir ileri, bir geri
Derken gördüm, üstünde arzular tütsülenen dereyi,
Ne bir imkânsızı andırıyordu, ne de bir mucizeyi;
Azametle fışkırıyordu pınarından!
Böylece, içine girmek üzere, soyundum inancımdan
Soyut ve de somut-her şeye olan,
Ve de vicdanımdan, sahte İsa’dan.
Soyundum, deri değiştirdim bir yılan gibi,
Salt bir itkiyle; Golgota’nın otonom sürüngeni
Suya girdi, hiçe bulandı, esridi;
İnsan oldu, gri bir bütün; noksanıyla gönendi.

Artık yalnızca zevke taparım, tek ilahıma, özveriyle;
Ben insanım, irsi suç bu; taparım, hatta sofuca bir gayretle;
Taparım ve vecd olurum, sayısız kez, ruhumdan fışkıran gayzerle.
---------------
Bu şiir; çoğunluğuyla bir arınış,
Öyküsü tümdengelimin,
Kargaşadan tikelliğe bir kaçış.

Tuna Bozbey
Kayıt Tarihi : 23.9.2019 23:39:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


https://hayatinanlamisiirblog.home.blog/2019/09/23/arinis/

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!