Araf Zamanı Şiiri - İbrahim Faruk Kurukaya

İbrahim Faruk Kurukaya
6

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Araf Zamanı

Sevmenin arafta kaldığı bir zamandı bu
Ne yalnızlıktan yanaydı cihetimiz
Ne de ölümüne sevmelere vardı niyetimiz
Korkar olmustuk sevmenin açacağı yaralardan
Oysa Aşk yara idi, yara yar idi
Yar ise derman idi
Yaradan kaçarak yardan kaçan olduk
Sevmeyi arafa salan biz olduk…

Sonunu düşünmeden sevmeye yoktu cesaretimiz
Mecnun olmak bize göre değildi
Sevmek leylayı zor
Aşkla sevmek ölümü öldürmekti bariz
Ama ölmek olduğunu anlamaya yetmişti idrakimiz.

Yapmacık dururdu Leyla sevmek bizim üzerimizde
Samimiyetten beri olur muydu ama Leyla sevmek
Görmeden sevebilir miydik ?
Aşkın kör ettiği gözümüze aldırmadan
Yine de aşk diyebilir miydik ?
Onun sefasına talip olduğumuz kadar
Yarasına da razı olabilir miydik ?

İşte o zaman
Her aşk bir kaside, her aşk bir mesnevi
Her aşk bir gazel, her aşk bir roman
Her seven bir kahraman olurdu.
Yıkılırdı arafın duvarları, dağılırdı kalpteki buğu
Sefaya olduğu kadar cefaya da talip gönüllerde
Sevmek yeniden canı,
Sevmek yeniden cananı bulurdu.

İbrahim Faruk Kurukaya
Kayıt Tarihi : 22.2.2019 21:41:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Anlatılmaz… Bilende kalsın...

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!