Araf Şiiri - Rauf Ziyat

Rauf Ziyat
28

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Araf



Aklım sana gidiyor,gel saçmalama diyorum,çağırıyorum kimseler duymadan,tutuyor ellerinden korkarak senide alıp geliyor

Uykum kaçıyor seni görünce,
gecenin siyahı maviye dönüyor,
birden yarın oluyor yarını beklemeden.

”Bir kahve içermiyiz?” diye
sorasım geliyor,sesim kısılıyor konuşamıyorum.

Sonra.

Gözlerine bakıyorum,benim
kaçan uykum seninle uyuyor,
dudakların pembe pembe rüyalar
görüyor,sana kıyamıyorum.

Aklım bana geliyor,git saçmalama diyorum,gecenin karanlığında seni yalnız göndermiyorum.

Uykuna kabus olmadan ayaklarımın ucuna basarak kelebekler gibi narin bedenini masal arabasına bırakıyorum.

Gidiyorsun.

Ne geldiğinden haberin var nede gittiğinden,sen gecenin mavisinde pembe rüyalar görürken,ben aklımı bekliyorum.

Sen gittin ya birden gece oluyor,
kendime şaşıyorum,imkansıza düş kuran aklıma kızıyorum ,acınası halime bir tokat atıp boşluğa sızıp kalıyorum.

Aklım sende kalıyor ben kalamıyorum,ben galiba gün doğana kadar yavaş yavaş tükeniyorum.

Ve sabah oluyor.

Kalkıp işe gitmek istiyorum,
uykusuz gözlerimi zorluyorum,
evden çıkmadan yetişiyor aklımıda başıma alıp gündüze karışıyorum.

Mavi gecede seninle içemediğim kahveyi,sert ve en acısından olsun diyerek sipariş ediyor yalnız içiyorum,kendime getiriyor beni.

Dökülüyor üzerimden pul pul
mavi gece ve düş gören pembe dudakların,gözlerimin önünden perde kalkıyor,sanki kendimi işe veriyorum

Yeni anlıyorum bahar gülüşlüm,
ben gündüzleri dünyada geceleri ARAF ta yaşıyorum.

Rauf Ziyat
Kayıt Tarihi : 16.10.2018 13:57:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!