Apansız İnen Akşamlar Şiiri - Orkun Yündem

Orkun Yündem
10

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Apansız İnen Akşamlar

Yüreğimde kopan fırtınalardan,
Habersiz midir bu küçük çocuk?
Her seferinde rüyadan uyanırmış gibi,
Ansızın kalkar mı yataktan?
Umutsuz gözlerle ufku tarayıp, biraz da hüzünle,
Beklerken güneşin dağlar ardından yükselişini,
Bir yandan da, hevesli, ayrılır gibi 'ay' sahneden.
Yıldızlar kaçar gibi bu ışıktan, saklanır,
Bulutlar ardındaki gizli yerlerine,
Hüzünlü bir çocuk gibi.

Hiç hayır yok mudur apansız inen akşamlarda,
Baş başa kalmışken seni düşünmekle?
Sular çekilir gibi kimsesiz denizlerden,
Sis ayrılır mı dağ başından?
Sis midir, yoksa değil midir bu dağlar başında,
Bir deli atkı gibi sararcasına dorukları?
Dağlar bile efkârlıdır, güneş sıvazlarken sırtını,
Karlar erimeye başlar yavaştan, sis dağılır,
Bulutlar yükselir, berrak bir görüntü doğar,
Bitmesin istediği his doğar, yalnız dağda,
Çok görür güneş, bu mutluluğa,
Son verir batarak öteki ufuklarda,
Kederli bir çocuk gibi.

Gece iner ansızın, güneş yoktur artık,
Bir yansıma doğar öbür taraftan,
Gün gibi belli belirsiz, göğü aydınlatan.
Kimsesizliğin ışığı, mehtap mıdır,
Hem acı verir, hem dert, hem de keder?
Bir kurt ulumaya başlar zirveden,
Bulutlar geri toplanır, sessiz gecelerden,
Sis geri sarar dorukları, kurtların nefeslerinden.
Efkârlı bir genç gibi.

Bir söz dökülürcesine dudaklar arasından,
Susar gibi, aynı zamanda söyler gibi.
Bir hareket belli belirsiz ayrılır simâdan,
Süzülür sonsuz semâda, bir kuş misali.
Son sözlerini söyleyen bir ihtiyar gibi.

Gösterince saatler yalnızlığı,
Varlığın yokluğundan da derin...


Orkun Yündem
Kayıt Tarihi : 20.3.2020 15:15:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!