Anlardı Şiiri - Mahit Türkmen

Mahit Türkmen
64

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Anlardı

Herkesin bir hikayesi vardı; bazen tam anlatamadığı, kısarak gözlerini ağladığı.
Bazen oturan boğazına; acı gibi, yel gibi.
Bazen susturan, öldüren,
Acıtan, sancıtan ne varsa herkesin bir hikayesi vardı; kasarak gövdesini sızlattığı.

Bir insanı sevmek onun hikayesini sevmekti.
Bir insanı sevmek onu hikayesiyle kabul etmekti.
Bir insanı sevmek her zerresini ezberleyebilmekti,
Anlatamadığı tüm gerçekleri anlayabilmekti.

Sevdim.
Ettim.
Ezberledim.
Anlayabildim.
Bir insanı sevmekle başladı en nadide hikayemin en güzel başlığı…

Sevince yaşadım ben,
O gelince tutundum dipler altından göğün en tepesine, gökyüzüne,
“Gök, yüzü de”
O gülünce aydınlandı tüm mukaddes kuytular,
O gülünce; kıskandı tüm papatyalar, küstüler olup olmadık baharlara,
O güldü, biri gördü: umutla uyandı en umutsuz yarınlara,

‘Hüznümde gelen sevinç;
Bilmem yüzünün kaç metre karesi ezberim.
Bilmem kaç kere sana uyanmışımdır gece yattığım her uykudan,
Kim bilir kaç duaya karışmıştır adın; tarafımdan,

Kim bilir?
Anlardı.
Susardı kirpiklerinin boyası değdiği zaman göz kapaklarına,
Büyürdü gözleri, bakardı: çocuk gibi ağlardı.
Ama en çok o anlardı.

Kuştu o; öyle kalbinden değil kanatlarından kırıktı.
Buruktu denizden yansıyan bakışları,
Kırgındı anlatmazdı, anlardım.
Ağlardı, içim ağlardı.
O da anlardı; en çok ona ağlardı.

Mahit Türkmen
Kayıt Tarihi : 18.12.2018 01:55:00