Ahşap Radyo Günleri Şiiri - Ömer Yücekaya

Ömer Yücekaya
151

ŞİİR


7

TAKİPÇİ

Ahşap Radyo Günleri

Gökyüzü kuşların, deniz balıkların annesi idi
Henüz kirlenmemişti sular
Ölüm kol gezmezdi sokaklarda
Haber bültenlerine kan kokusu sinmemişti

Şiir gibiydi kadınlar
Üzüm buğu suydu sesleri
Yağmur kuşlarının hüznü gibi bir hüzün gözlerinde
dokunsan; kırılırdı kanatları.
Kimi Kürk Mantolu Madonna
Kimi Nilgün Marmara
Hepsi Türkan Şoray dı

Aşk çürümemişti, ucuz alyanslar ile
Sevda dedikleri, bir yastıkta kocamak tı
Herkes kalp değil yürek taşırdı göğsünde
Bakmayın kapıyı çarpıp gidenlere
Ayrılıklarda, herkes kanardı ince ince

Dostluk; çatal yürekti
Avuç içlerini kesip, kan kardeş olmaktı
Aslanlar gibi birlikte dövüşmekti
Dört bir yanını sarsa da puştlar
-gelin ulan, gelin deyip, bıçak çekmekti

Kahramanlar vardı
Kadına ve çocuklara ilişilmezler di
Malkoç oğlu; üç beş oku birden atar
Tarkan; kurt sütü içerdi

Eski zamanlardı, bir ömür kadar eski
O jilet artığı şarkıların, kavak yelleri eserdi başında
Şiirler anarşist ruhlu ama umutluydu
O zamanda hiç sevilmezdi ayrılık
Yani ağzıyla kuş tutsa, pişirdiği yenmez
diktiği giyilmezdi
Anlayacağın, o zamanda zor zanaat tı.
sevda dedikleri

Dedem; titreyen parmakları ile
gümüş tabakasında özenle tütün sarardı
Ahşap radyoya kulaklarını dayar
pür dikkat Ajans dinlerdi
Sonra derin bir off çeker…

-dünyanın çivisi çıktı evlat derdi

Ömer Yücekaya
Kayıt Tarihi : 22.8.2019 14:50:00
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!