Ağaç kovuğuna Şiiri - Özgür Karadağ

Özgür Karadağ
32

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Ağaç kovuğuna


Güneş küsünce
Griler bağlardı her yanımızı
Sığınacak yerdi olurdu ,anne eteği
Guantanamo gibi gelirdi heryer
Ceylan yavrusunu besleyen
Memeden başka

Özümüzü söylersek
Bir yarin kollarını hiç bir şeye değişmezdik
Anne kaburgasında
Suskun bir çiftin ten bulmuş hali
Sabah kahvaltısında bir çayın karıştırılması
Alır götürürdü tüm yalnızlığımızı

Mutlak bir sonraki günün habercisi olurdu
Sabah uyandığımızda
Sevdiğimiz kadının nefesiyle uyanmak
Mergerler hatırlanacak kadar yakınımızda değildi
Herşeyin
Bir alt dudak uzaklığımızda olması

Yürek termallerimizin işlev gördüğü yerde
Dibi yaşayanların dili aynıydı bizim için.
Hatalarımızın gururuyla ,sarhoşluğun en haklı paydası oluyorduk
Ya hissetiklerimiz bizi hissetmeyenlerse !
Düşüncesi.
Hiç bir şeyi değiştirmezdi
Fiilen yanımızda olmayan kadın bile olsa
Damarlarımız bileklerimize ağır gelirdi
Rüzgârın yaladığı defnenin o uğultusunda
Kadının çıplak adama
Yorgan olan sarılmasına tanık olmuştum
Kaçıp gitmek tek çareydi
Anne rahimi üzerinde örülmüş kaldırım taşlarından

O düşünceye kapıldığımızda
Bizi yapraklarıyla saracak ağaç kovuğuna giderdik
Uçan süpürgelere
Topraktan çıkanlara
Anne gölgesine

Özgür Karadağ
Kayıt Tarihi : 9.4.2019 17:33:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!