Adalet Şiiri - Zübeyde Yalçınkaya

Zübeyde Yalçınkaya
457

ŞİİR


21

TAKİPÇİ

Adalet

Kimliği yoktur adaletin
Kimi zaman ip ucunda sallandıran bir cellat olur
Kimi zaman evimde sallanan bir koltukta bana gülümser
Sıramızı bekleriz

Adalet olsaydı baldıran otunu kafamıza diktirmezdi
İnsan sözüne esir kalan adalet
Kendini kendiyle ne kadar tarttı

Adalet ister bedeni esirden yüreği esire kadar
Cebi delikten, gönlü deliğe kadar
Ama hiç kimse bulamaz onu
O hep atına binip gezintiye gitmekteyken

Ve adaletin kalemi kırılmıştı bir kere
İçinden kan akar kurbanlarının
Ve bir söz olur boğazdan dile kavuşan
Adalet isterim, adalet için

Adalet doğmamış piç çocuğumuz
Kim gerçekten onu sahiplenebildi ki
Ya da onu hakkıyla büyütebildi
İşte bu yüzden cüce ve çelimsiz kaldı adalet

Kime yetti adalet
Kime yetişti adalet
Kimdi adalet
Dizlerimizi ufacık boyuyla nasılda titretti
Titretip geçti adalet

Adalet isterim adalet dedi
En küçüğümüzden en büyüğümüze kadar olanlar
Ve sonunda fark ettiler
Adalet işine gelmedi mi sağır ya da kör olur
Ve adaleti istemek bazen zulüm olur

Vicdanı olmayan bir adaletten
Sonunda üst üste yığılmış kurbanlar olur
Ve artık muhtaçtır insan kadar hayvanda adalete
Olmayan adalette yığılmış mağdurlar olur

Adalet isterim, herkes için adalet dedi biri
Herkes evinin kapısını önce kilitledi
Korktular ondan haklıydılar
Olmayan adalet vicdanında
Sadece onlar birer kurban adayıydılar…

Adalet kimin için
Kimdi adalet
Yine de var olsun senin için benim için
Belki buralara bir gün gelir uğrar adalet
Senin için, benim için

Zübeyde Yalçınkaya
Kayıt Tarihi : 2.7.2018 02:40:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!