Açlık Şiiri - Arthur Rimbaud

Arthur Rimbaud
20 Ekim 1854 - 10 Kasım 1891
30

ŞİİR


93

TAKİPÇİ

Açlık

İştahımız var diyelim
Hep taş toprak mı yiyelim.
Soframda her zaman hava,
Demir, kömür ve de kaya!

Dönün açlıklarım, kemirin
Seslerin çimenini,
Kahkaha çiçeklerinin
Emin şen şakrak zehrini.

Yiyin, kırık çakıl bunlar,
Bunlar kilise taşları,
Eski tufanların çakılı şunlar,
Gri vadilere saçılmıs somunlar.

Yemiş tavukları, yapraklar altında
Tükürüyor güzelim telekleri,
Tükürüyor ve haykırıyordu kurt:
Ben de perişanım tıpkı kurt gibi.

Yeşillikler, meyveler
Devşirilip toplanmayı bekliyor;
Ama çitler üstündeki örümcek
Yalnızca mor menekşeleri yiyor.

Süleyman'ın sunaklarında ben de
Uzanıp uyusam! kaynasam n'olur!
Koşuyor damlalar pasın üstünde
Cédron'a karışıyor.

Ve sonra, ey mutluluk, ey us, gökyüzünden laciverdi ayırdım,
çünkü lacivert karaya girer ve yaşadım katkısız ışığın altın kıvılcımını.
Seve seve, soytarı ve olabildiğince şaşkın bir kalıba giriyordum.

Bulundu yeni baştan!
Ne? Sonsuz olan
Denizdir karışan
Güneşe.

Gönlüne kulak ver
Sonsuz ruhum sen
Yalnız geceye ve
Ateşli güne rağmen.

Seçim meçimmis,
Dayanışma falan! ..
Boş ver bunları
Haydi havalan...

Yok orda umut
Kurtuluş bir tek;
Bekle bilimi,
Ceza gelecek.

Yarını unutunuz
Atlastan korlar.
Görev olmalı
Bütün arzunuz.

Bulundu yeni baştan!
Ne? - Sonsuz olan.
Denizdir karışan
Güneşe.

Arthur Rimbaud
Kayıt Tarihi : 22.4.2016 11:20:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!