Acıyla Meyve Vermek Şiiri - İsra Ahmedoğlu

İsra Ahmedoğlu
28

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Acıyla Meyve Vermek

Dedim ki ey benim garip rüyam
geceden ve yağmurdan
ne bulaştı gözlerine
mavi gece yıldızları düşüp
düştükleri yerleri rengine belerken
üşüyen gece yürüyüşlerini
benden ayrı yapmana incinirim
başını omzuma ser ki
hakikaten mânâyı tadayım

göğsümün içini taş gibi oyan elini öpüyorum
bedenimi sana ev olsun diye açıyorum
bedenimde kışlardan, karlardan korun
bedenimde savaşlardan korun
bitkin bir gecenin çığlığından
derin ve yalnış hesabından insanın
bedenimde küfürden korun
göğsümün kollarında ağlayan hançerine değil
toprak köklerini gece yıldızlarına bağlarken
bağlarını benden kaçırışına incinirim

gölgenin altında acısı çıkan göğsümü tut
işte düşüm, kanım, tatlı uykum
dedim ki ey benim garip rüyam
ışığını aşkın, dağıldığı uzak ülkelerden toplayalım
bana öyle bir sarıl ki, kaburgan kaburgamı esir alsın
göğsüm gölgenin altında
acıyla olgunlaştı, meyve verdi
eski bir kapı aralandı yüzüne varan
ama sonunda tüm azaplar ikimizi bulacak
ve azap, ardımızda kalanlara doğumumuza lanet ettirecek
ağzımın kenarından yırtılan hakikat
evimin soyulan kabukları gibi soyacak bizi
sustukça yüzüm uzaklara varacak yurdundan
göğsüm rengini terk ederken yurduna bir dest sürmek isterse
derim ki ey benim garip rüyam
silme gözümün yaşını
işte kanım, avucum, işte diken
avuçlarımda diken büyütmene değil
avuçlarımda ki dikenleri öpmene ağlarım.

İsra Ahmedoğlu
Kayıt Tarihi : 12.6.2022 04:02:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

İsra Ahmedoğlu