A Kadın Şiiri - Fizikçi Ahmet

Fizikçi Ahmet
66

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

A Kadın

I
Hatırlıyor musun? A Kadın
Benimle geçen en güzel günlerini.
Unutmak mümkün mü? Söyle. A kadın.
Nasıl unutabilirsin ki…
Ellerinin, ellerime değdiği günü,
Gözlerinin, gözlerimde gördüğü geleceği,
Beraberken, kalplerimizin ritimleri aynıyken…
Hep soruyordum kendime.
Nasıl unutabilir?
Ne zamana kadar hatırlayabilir?
Ayrılıncaya kadar mı?
Ölünceye kadar mı?
Başkasını sevince mi?
Mezara girince mi?
Kafamda deli sorular. A kadın.

II
Görüyor musun? A kadın.
Bahçedeki çiçeklerin bazıları solmuş.
Ağaçlar da yaşlanmış.
- Çok mu yaşlılar.
Onların birkaçı benden bile büyük.
Ama sakın yanlarında söyleme.
Küserler.
Senin gibi.
Ne olursa olsun, hayata tutunmaya çalışıyorlar.
Bizim gibi.

III
Yoksun bugün aklımda. A Kadın.
Günlerden çarşamba.
Tek hatırladığım, tanıştığımız gün olması.
Bir de doğduğun gün.
Başka bir şey gelmiyor aklıma.
Merak etme alışkanlık yapmam.
Sanırım bir anlık bellek hatası.
Ya da sensiz geçen günlerimin bir fazlası.
Bilemiyorum. A kadın. Bilemiyorum.
Çözemiyorum ama deniyorum.

IV
Gidiyor musun? A kadın.
Bu valizler.
Bu koliler.
Bu hazırlık.
Nereye böyle. A kadın.
Bir dakika…
O bardak. Benim bardağım...

V
Önce benden gidiyorsun.
Sonra.
Sonra, başın önünde,
Ellerin birbirine kenetlenmiş,
Geçiyorsun önümden.
Görmeyeceğim mi sandın. A kadın.
Yine yanıldın…
Çünkü sen, herkesi kendin gibi sandın.
Oysa ben;
Seni topuk tıkırtılarından tanırdım.
Yürürken ayaklarımı sana kandırırdım.
Konuşmalarına nefesimi,
Gülüşlerine, hislerimi denk getirirdim.
Dua ederdim, ağlama diye.
Çünkü;
Ağlarsan, dururdun.
Sen durursan, ben ölürdüm...
Durdun! A Kadın.
Durdun!

Fizikçi Ahmet
Kayıt Tarihi : 25.9.2019 17:31:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


fizikciahmetinsiirleri.home.blog

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!