22 Eylül Şiiri - Seyit Cafer Tayyar Arvas

Seyit Cafer Tayyar Arvas
53

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

22 Eylül

Birileri seyit diyecek duymayacağım.
Bir eşya gibi davranacağım.
Birileri adımı bağıracak susacağım
ellerimle şiiri işaret edip susacağım.
Diyeceğim ki onlara
"Siz ey sözden ve şiirden yoksun kalabalık ,
birer eşyasınız.
insan eşyaları duymaz"

Kaleme dönüp diyeceğim ki
"Üstüne alınma "
Sonra kâğıda , kitaplarıma.
Sonra geçmişe gideceğim
bir deprem olacak
evim yıkılacak
üzülmeyeceğim.
Sonra şimdiye gelip
kalbimi göreceğim
hüngür hüngür ağlayacağım.
Sonra çocukluğuma gideceğim
Ellerimle taşlar dan evler yapıp
bir yurdun önünde duracağım.
Taşı camlarına atacağım
şiir naraları atıp ağlayacağım.
Sonra o taşlardan birini sevgiliye uzatacağım
Diyeceğim ki
"Asla güvenimi çiğneyip atma "
Sevgili, taşı alıp avuçlarında parçalayacak
ben binlerce taşın içinde boğulacağim.
"Unuttu seni" diyecek şair...

Sonra tutacağım ayı
Bir rampadan aşağıya
oyuncak Bir arabada
ağzımdan araba sesleri çıkararak.
Bütün hayallerimi o arabaya yükleyerek
şarampolden yuvarlanacağım.
Sonra ölecek ölüm.

"En büyük hata güvendir" dedi şair .
Güvendiği arkadaşına gülerek.
Sustu temmuz
22 eylülden bu yana
Ben bin dokuz yüz doksan sekiz yıl
geriye düştüm.
Bir acı çektim diyeceğim kaleme
22 eylül den bu yana her şey değişmiş.

Bir Şair okudum diyor ki; "Tanrı doğu insanını sıkıntılı yaratmıştır"
Bir bisküviyi bir çocuk ısırıyor
sesi dağılıyor tüm şiirlere.
O çocuğun oyunu, dur hayat .
Üçten geriye sayınca göz yumulan.
Hem göz yuman hem saklanan...

Neden bıraktı herkes beni ?
Bilirim böyle olmaz şiirler.
Bir yusufcuğun boynunda
uçaraktan sevmenin en zor diyarlarına.
Ömür yarıştırdım.
Bir kelebekle yusufçuğu tanışırdım.
24 saatin 15 inde aşk yaşadılar.
Önce kelebek sonra yusufcuk öldü.
Dediler ki
Şiir Bu dur .

Yeni bir şiir doğmuş
Bir yıl yaşayıp ölmüş.
Soranlar şaşırıp üzülmüş.
Mezar taşınsa bir şiir yazılmış tarihlerle.
D.T 04.07.1997
Ö.T 22.09.1998

Birileri Seyit diyecek duymayacağım.
Affedeceğim Hz. Adem den bu yana ne kötülük yapılmışsa.
En sevdiğim aya eylül diyeceğim ben yine .
Bir defa ölmüştüm
bir defa daha çok gelmez heralde.
Birileri Seyit diye haykıracak
duyacağım.
Bir yurt köşesinde elleri bağlı
gözlerinde yaş akan çocuk
diyecek ki
Aman Seyit kimseye güvenme.
Eylül den başka.

Nedir bu eylül anlatsana...
Çocuk susacak.

Birileri Seyit deyip ağlayacak,
yıkayacaklar beni
kirlerimden arındıracaklar
haraket etmeyeceğim .
Omuzlarında taşıyacaklar beni
gülmeyeceğim.
Bir çukura koyacaklar
durun diyemeyeceğim.
En sevdiklerim
gömecekler beni
ben seyredeceğim.
Sonra o çocuk cikacak kabrimden
Kimseye güvenmeyecektin Seyit .

22 eylül
Bilirim böyle değildir şiirler
fakat düşen bilir.
Fakat yükselen bilir .
Her şiirin içinde acı arayan bilir.
Her şeyde bir anlam aranmaz
Bu şiirin adı 22 eylül.
22 Eylül 1998

Seyit Cafer Tayyar Arvas
Kayıt Tarihi : 13.8.2019 15:50:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Mustafa
    Mustafa

    Adam doğru söylemiş uzun uzun yazmışsınız. Doğumdan ölümden bahsetmişsiniz. Dertli gördüm sizi şair bey. Ama gerek yok bu kadarına

TÜM YORUMLAR (1)