17lik Ahvalim Şiiri - Yavuzcan Mustafa V ...

Yavuzcan Mustafa Vural
15

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

17lik Ahvalim

Yine mi düştüm bu duruma,
Ya yolun sonunda ya yolun başında,
Ayağa kalkmalı bu beden,
Gezmeli yalnız haliyle caddelerden

Dostluk bir aslan misali,
Aç ise yemek için yanaşır,
Tok ise varlığını hiçe sayar,
Çıkar ile dürüstlük arasında gidip gelir dostluk.

Yatamadım kimsenin işine,
Herkesin karnı doymuştu dalavereler ile,
Neticede yalnızlaştım,
Kimselere anlatamadım bu vahim halimi.

Dostluk yalan oldu,
Aşk ise yaşayamadığım hayal,
Akranlarımın kolu hanımkızı doldu,
Kullandılar hanımkızları hiç şansım olmadı.

Tav oldular beş para etmez serserilere,
Yine yalnızlaştım bakmazdı kimse yüzüme,
Kendileri perişan oldu,
Anlamadım bu hanımkızların derdi ne?

Aşkta da dostlukta da mağlup oldum,
Beklerdim değer verecek insanı,
Kimse gelmedi ve çalmadı zili,
Yine anladım ki yedim kendi kendimi.

Arayanım soranım olmadı,
Soyutlanmış gibiydim toplumdan,
Bıkmıştım milletin narsist duygularından,
Ne dinleyen vardı yalnızlığı ne de dermanı.

Hal bu olunca içime kapandım,
İki elim başımda ruh efkarlı,
Kendi kendime konuşurdum dört duvar içinde,
Çaresizce düşünürdüm ne yaptıklarımı bıkmış bir hal içinde.

Ne zaman biri zilimi çalar bilmiyorum,
Ellerim arkada birleşmiş kafam aşağı bakar,
Ya sürecek bu dert ya yok olacak azar azar,
Şimdilik ruhuma dokunacak şahısı bekliyorum.

Yaş 17 çok mu erken bunları düşünmek,
Şebeklik yapmamalıyım dikkat çekmek için,
Kalmalıyım kendi karakterimle sormam niçin,
Umudumu yitiremem yesem de kendimi için için.

Yavuzcan Mustafa Vural
Kayıt Tarihi : 8.11.2019 18:04:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!