13 Aralık 1998 Şiiri - Devrim Boran 5

Devrim Boran 5
14

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

13 Aralık 1998

güneş döküyor yapraklarını
ay çekiliyor sulardan
yıldızlar kısıyor ışıklarını
güzden kışa dönüyor iklim

ufku saran ezgisi bağrı yanık türkülerin
kanrevan zamanı ayrılıkların ve yolculukların

gecenin ıssız koynunda uğuldayıp duruyordu rüzgar
baktı puslu camın ardından
baktı bulut yüklü gözlerle
ölgün bir ışıkla aydınlanan Odtü sokağında
usul adımlarla uzaklaşan kadına
daha demincek dudaklarına sinen
al yanaklarının gül kokusunu derinden çekerek içine
baktı puslu camın ardından
baktı kanayan gözlerle…
kadın duruverdi apansız
çevirip başını döndü arkasına
kekre bir gülümseyiş vardı yüzünde
o an son kez buluşuştu iki yaralı gönül
ve yol koyuldu minibüs
adam hızla uzaklaşıp gitti
terk edecekti şehri
yollara düşüp dağlara varacaktı
yüce dağlarda dindirecekti kalbini
ıssız ovalarda yatıştıracaktı ruhunu
sağaltacaktı yarasını
ve unutacaktı zamanla
ardında kalan, ömrünü çalan kadını…
kadın, eskil bir tanrıça heykelinin yitik görkemiyle
dikiliyordu solgun yapraklar uçuşan ıslak kaldırımda
ılık bir sağanak boşalıverdi gözbebeklerinden
onmaz bir acı örselerken kalbini dönüp yürüdü yolunu

24 Kasım 2001 / 14 Ağustos 2002 * Midyat/Bartın * devrim BORAN

Devrim Boran 5
Kayıt Tarihi : 19.10.2019 19:02:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!