00000 104 Son Mevsim

Halil Şakir Taşçıoğlu
676

ŞİİR


18

TAKİPÇİ

00000 104 Son Mevsim

Ben hala bekliyorum, tanıştığımız yerde...
Elimde bir demet gül, ve bir de solgun resim!
Bir de şarkı tutturdum, "nerde o günler nerde! "
İnan ki fer/yadımdan, kısıldı bütün sesim...

Bir gün görünmeyince, unuttum mu sandın sen?
O ne biçim bir gönül, ne çabuk usandın sen?
Hani Allah' tan bana, bulunmaz ihsandın sen?
Kaç kere açtım soldum, bu görünen son mevsim...

Demezsin ya farz et ki, öl deseydin ölürdüm!
Bir kere gel deseydin, nerde olsan gelirdim...
Demiştin ya sen hani, yer yarılsa bulurum;
Seni zikreder benim, dünyada son nefesim...

Haydi bir iyilik yap, son hazanda bir görün!
Elinin değneğiydin, yolda kalmış her körün...
Oysa yaptığın rolmüş, usta ruhlu dublörün;
Sanırım bu aldığım, hayattaki son dersim...

Bir buket te sen al gel, kaldığım en son yere!
Giderim bu sevdadan, her yanım yara, bere...
Ölümü gör eğer ki uğramazsan bir kere;
Kime sorsan gösterir, malum benim adresim...

Karaman-2016/09

Halil Şakir Taşçıoğlu
Kayıt Tarihi : 2.9.2016 11:39:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Halil Şakir Taşçıoğlu