Zaman mı insana yenilir insan mı zamana…Var mı gerçekten her şeyi eskiten bir şey.Yoksa gerçekte eskimek isteyen bizler miyiz?

Zaman eskimenin,kokmuşluğun,tükenmişliğin,yitirmenin,tekrarın bahanesi mi? Kendimizi bir türlü yenileyemediğimiz için midir ki hep zamanı suçlarız.Bu suçluluk duygusuve aşınma,eskime kaygısını bedenimize de yansıtırız ama ruhumuza asla.Ruhumuz hep genç ve maceraya hazırdır.Yeni,yepyeni yolculuklara,aşklara,hayatın gökkuşağı kadar şaşırtıcı yanına hep hazırdır.Cesaret eksiktir belki.Zamana aşkla bağlanmak ve arkamıza bakmadan yürüyebilmek cesareti…yolu kaybedeceğimiz,yiteceğimiz korkusu olmadan…

İkinci el bir dükkana benzer zaman…İçimizde biriken tekrarlanmış deneyimler,hayalkırıklıkları,eprimiş kıskançlıklar,özlemler,yaşanmamışlıklar raflara yığılır tek tek ve birden bedenimiz küf ve toz kokmaya,eskimeye ve çürümeye başlar…Çürümüşlüğün kokusu hastalıkları sürükler içimize ve zamana düşman oluruz eskimeye başlayan bedenimizle…’’İnsanı gam çürütür’’diye boşuna dememiş atalarımız.Oysa her gün yeniden aşık olsak yaşama…Her gün benzersiz yaşayamayı amaçlasak…Daha yaratıcı olsak..Önce kendimizi sevebilsek hiç beklentisiz..ve bunu çevremizdeki insanlara yansıtsak…Her gün birilerini mutlu etmeyi amaçlasak…Zamana düşman olmadan,zamanasızlığı tercih etmeden geçen süreyi rehber bir bilge gibi görebilsek..Ötelesek eskimişlik çürümüşlük adına ne varsa…Mutlu olmak bir bilinç haline gelse içimizde ve bununla beslensek…Her gün daha çok gülümsesek..daha çok yardım etsek insanlara,daha çok sevsek…daha çok kahkaha atsak…Zamanla kumdan keleler yapan bir cocuğun saflığı ve coşkusu ile oynasak…O da bize yaşama sevinci,coşku,iyilik,sevgi,aşk sunacaktır…Bedenimiz her gün yenilenecek,daha dinç,daha enerjik,daha anlamlı hale dönüşecektir…Kendi kendimizi onarmanın keyfi ile zamana çiçek demetleri göndererek kıvancımızı paylaşarak…yürüyebilsek…

Hep acıya meyilli insan…hep kötüye,hastalığa,çaresizliğe,acındırmaya,şikayet etmeye meyilli…Oysa bunlar kadar hayatın içinde güzellikler,mutluluk,coşku,sevgi de var..ama elbette emekgerektiriyor onları içimize almak,sonra dağıtıp paylaşmak,emek istiyor anlam üretebilmek,bir sanatçının sahip olduğu tutkuyu gereksiniyor…zaman içinde hepimizin inanılmaz güzel sanat eserleri yaratan birer sanatçıya dönüşmemiz dileği ile…aşkla kalın!