SOLUCAN ŞİİRLERİ

SOLUCAN Konulu Şiirler - solucan Şiirleri

Bu sayfada sitemizde kayıtlı 200,000 'den fazla şiir arasında konusu "solucan" olan şiirleri görmektesiniz. Şiirlerin "solucan" ile ilgili olup olmadıkları sistem tarafından belirlendiğinden konu dışı bazı şiirler listeye karışmış olabilir. solucan Şiirleri, "kaliteye" göre değil, konuya olan ilgilerine ve popülariteye göre sıralanmıştır.

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25

Sonraki Sayfa >>


153		TESELLİ MADALYASI Kalemimin ucunun yasal kımıldanışları değildir bu şiirler; ben iflâh olmam. Sözüm ona iflâh olmuş bir toplumda, söylediklerim ve konuştuklarım, yanlış işler yapan, olmayacak ara caddelerde dolaşan, ama ekmeği için dolaşan, yine sözüm ona ayıp işlerle gününü gün eden, bir kadının yaşantısına benzer. Özdeşleşir; kalemimin ucunun kımıldanışları ........... devamı >> Gürbüz Öztürk


154		HASTALIKLI RUHUM, HASTA BEDENİM Hastalıklı ruhum, hasta bedenim Dört köşe duvarlar, sonsuzluğa uzanmış İnsansız çağların buzullu kıyılarından Soğuklarla bezenmiş Kirli yüzlerin gölgesinde kalmış Bir parça ekmek, bir yudum su Hastalıklı ruhum, hasta bedenim Toprağın neminde solumuş İnceden kıvrımlarındayım Minik solucan yatağıma tırmanmış Kanayan yaramı sarmış Perdelerin siyahında ........... devamı >> Ahmet Cemil Atay


155		AŞK YAMA TUTMAZ YÜREK USLANMAZ -yeni- Kimi iner gönül mahzenlerine İçer yıllanmış aşklardan sarhoş olur Kimi çıkar akıl merdivenlerinden Bilimle yürür bilimden de öte Kimi kurt gibi parçalar kendini bile Kimi delirir kapılır kendi seline Kimi sever köküne kadar içten yürekten Her şeyini verir cömerttir Tanrı’dan bile Kimi şımarıktır sanki doğuştan Yırtıktır ar zarı sonsuzdur arsızlığı Kimi de kibirlidir şeytandan bile Kimi gelin olur acılara dertlere ........... devamı >> Celal Aksu


156		HESAPLAŞMA HESAPLAŞMA Yıldızların seyrine, çıktım sessizce dün, Duydu ayak seslerimi umacı kadın. Kokudan mahrum kalmış, âmâ solucan gibi Almadım almadım ne kokusun ne tadın. Akıl baştan gitti, bir nefeslik can gibi, Bedenim nara kaldı, son nefes, yine adın. Can bedende, beden canda emanet, Koptu artık koptu, kızıl kıyamet. Zavallı halimle kafa tuttum rüzgara, Açmıyor kanatlarım, havalanıp uçamam. Çekiyorum beynimi bir amansız hesaba, Beş etmiyor işte bak; iki erik, üç elma. Bir gariplik yok mu ki? Bakınız bu hesapta. Güya üç ile iki, beş ederdi kitapta. Hesaplarım alt-üst oldu ne çare! ........... devamı >> Ömer Celep


157		KAYBETTİĞİM PATİKA Çocukluğumu geri verin! Kavgaları Sevinçleri Oyunları Geri verin tüm dünleri Çaldığım erik İşediğim dere Güttüğüm inek Nerdesiniz? Yavru serçe Yaralı güvercin Kıyamadığım misketlerim Geri gelin Bana incir dalında bir kitap Tütün bahçesinde ayna olun Dünden beslediğim hayaller Memelerini okşadığım kızlar Çayırda bıraktığım ilk sigaram Ormana sakladığım kuş lastiğim Çamurda kaybettiğim geri dönün! ........... devamı >> Abdi Kadir Birinci


158		GÖRMEK İSTERMİSİN TANRI'YI? Görmek ister misin Tanrı'yı, Kendine ve çevrene bak. Kim şekillendirdi, Kuşların gagalarını, Avlanmalarına göre? Martılar nasıl yüzebiliyorlar? Gözleri yok yarasanın, Sinyallerle yolunu buluyor. Büyüleyen renklerle, Çiçekleri kim boyadı? Korumak için, Nereden geldi dikenler? İnsanlar seyretsin koklasın, Koparmasınlar diye? Bitkiler çiçekleriyle Sürdürür neslini. Nereden bilirler, Çiçek açacakları zamanı? ........... devamı >> Süheyl Türkoğlu


159		BIRAKMAK KENDİMİ YANINA Bırakmak kendimi yanına Gökyüzünden geçen kuş tayyare kadar bile olsa, ne fark eder? .. Çöplüğünde eşelenen topal tavuk, elbet ondan evlâdır! .. * Gider birileri... Çünkü, gitmesidir gereken! Kalmak; kalabileceğine inanmakla başlar... Kalmak ise savaştır. Savaşçıya örnek; Osman'dır. Hani geri dönen ve düşmüş başını alıp, koltuğunun altına sıkıştıran Genç adam! .. * Sor şimdi kendine; sen, onun için nimet misin, külfet mi? .. Arkada kalan yarısını dürüp, kendi yârına gidiş hangi adımlarla yapılır? .. Ve hangi adamlar tarafından yapılır? ... * ........... devamı >> Muammer Erkul


160		BÖCEKLER KENTİ İMPARATORU / ÖYKÜ _____________________* ölürken Neden olduğunu tam bilemiyorum, saatini de. Sanırım yuvarlandığım küçük bahçenin en gözden ırak köşesinde haklı gerekçelerimin parantez başlarını meze yaparak, fasılasız sarhoşluğuma kanat açtığım, sıra dışı birikimlerimin gözlerimden alev gibi fışkırdığı ve henüz terlemeye başlamadığım bir andı. O boncuk gibi terlerimi henüz dökmeye başlamamıştım. Belki tam o an kendimle sevişmeye zorlansam durumu bir defalık kurtaracak ve ölmeyecektim. Kolumu dirsekten dayadığım, bir kere göz gezdirildikten sonra artık okunmasına gerek kalmadığına inanılan günlük ucuz gazetelerin üzerine serildiği beyaz plastik masadan boşluğa düşüyor gibi oluyor ve yere yuvarlanıyorum. O ana kadar oturduğum beyaz plastik sandalye de benimle beraber geliyor. Başımı ne olduğunu göremediğim sert bir cisme çarpıyorum. Ve sıcak bir esinti geliyor alnımdan aşağı doğru, gözlerimin üstüne. Kan çanağı içindeki gözlerimle çimleri yer yer dökülmüş toprak zemine bakıyorum en yatay çizgimden. Ayaklarımı hafifçe oynatmaya ve hangi yaşamımın neresinden soluk aldığımı anlamaya yelteniyor ama yanıt alamıyorum. Toprak kokuyor sadece, lavanta da. Ama ayaklarımı oynatmaya yaşamım izin vermiyor. Yoksa bundan böyle yürüyemeyecek miyim. Olur mu öyle şey. Bütün kokuları duyuyorum ama ayaklarımı kıpırdatamıyorum yerinden. Peki ya ellerim …, kollarım …? ........... devamı >> Cevat Çeştepe

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25

Sonraki Sayfa >>