SINEMA ŞİİRLERİ

SINEMA Konulu Şiirler - sinema Şiirleri

Bu sayfada sitemizde kayıtlı 200,000 'den fazla şiir arasında konusu "sinema" olan şiirleri görmektesiniz. Şiirlerin "sinema" ile ilgili olup olmadıkları sistem tarafından belirlendiğinden konu dışı bazı şiirler listeye karışmış olabilir. sinema Şiirleri, "kaliteye" göre değil, konuya olan ilgilerine ve popülariteye göre sıralanmıştır.

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 10 20 30 40 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 75

Sonraki Sayfa >>


473		ALİ YILDIRIM'DAN Gittin amma ki kodun hasret ile canı bile İstemem sensiz olan sohbet-i yaranı bile Yeni bir tarz takip ediyorum mektup için Rahatça yazarsın içerken çorbanı bile Mektup ve selamını aldım Merhaba Allah razı olsun sevindirdin şu garibanı bile Ben dahi selam eder sevgiler sunarken Kafiye bulmak için seyrediyorum tavanı bile Eee.. nasılsın? İşler ne alemde, tayin filan Vallahi çıldırtacak bu devlet insanı bile ........... devamı >> Adem Yaldız


474		AŞK,AŞK,AŞK Ne sihirdir ne keramet, Aşktadır bütün marifet. Gökyüzünden yıldızları, Ayı yere indirecek. Aşkın gözü kör mü nedir? Çirkinler olur bir melek. Cebinde yok tek metelik Pembe panjurlu ev gerek. Dünya oldu bak toz pembe. Savaş,açlık,sefalet var. Ölüyor zavallı insanlar. Bütün bunlardan O'na ne? Başka duygular da var, Karşı cinsin sevgisinden, Cazibe ve şehvetinden Çok daha başka sevgiler. ........... devamı >> Nesrin Olcay


475		ÖZLENEN DÜNYA Şiir tadında konuşulan Tüm Dünya'nın ortak bir dili olup Bu ortak dil de Türkçe olsa Başka dillere ilham olan Türkçe’den başka bir dil de yok kanımca Baksanıza; “ E.. Meylim Var Sana “ da İ-meyl (E-Mail) olmuş sonunda Her dili de değirmeninden geçirip öz dil yapan bir lisan var mı başka Dilleri de dil yapan, Türkçe kökenli kelimelerdir bence Dünya’da Ha.. Televizyon sinema otobüs kravat ta … öğütülmüş Türkçe’dir artık lisanımızda Sıkıntı çekmez kelimeleri anlatmada harmanlamada bizim dilimiz; Lebi derya Dünyanın bütün sıkıntısı gerginliği de dillerinin kısıtlı anlatımındadır aslında ........... devamı >> Şair Ahmet Tekin


476		İSTANBULLAR Bilmem ki kaç İstanbul var, şu adı İstanbul’da, Her bir bakış, her bir anı bir İstanbul mu yoksa? Söyleyiver İstanbul kaç tanesin, yüz mü bin mi? Bana sorma bilmem, söylerim yalnız sezdiğimi. Kimine göre, şöyle bir bakmaksın Galata’ya, Sonra kaybolup gitmeksin, mazi denen sularda. Huzur bulmaksın Eyüp’te, bir Ramazan gecesi. Boğaz güzelini Çamlıca’dan görme cezbesi. Kim bilir kaç babanın ekmek derdi, ümidisin, O ümidin beslediği koşturmasın, emeksin. Kim bilir kaç gencin üniversite hayalleri, Gurbetteki annelerin ısrarlı tenbihleri. ........... devamı >> Büşra Karaca


477		BENİM NESLİM Odabaş bağında Tahir ağacı Kuruyor Abdullah 'ın dalı ne kadar acı Bu kulun Abdullah sana duacı, Kurutma bu dalı şifa yabeyle. Bugünkü evler oldu sinema Hergün ol hançer çalar sineme N'olur dostlar beni kınama Kurutma bu dalı şifa yabeyle. Kudret ırmağınadan sula yeşersin, Evlat ahfadım hak yola dönsün, Hak ile batılı gözleri görsün, Kurutma bu dalı şifa yabeyle. Ümitler hiç oldu arzular talan, Sardı etrafımı zehirli yılan, Yok bir tane ki halimden bilen, Kurutma bu dalı şifa yabeyle. ........... devamı >> Aşık Meftuni


478		FRANSA DENEN DEVLET-KIVILCIM TUTUŞTURDU PARMAĞINI KALDIRAN-KÖPEK GİBİ AFKURDU Şu an göz göre göre-gözümüzün içine Fransa baka baka-sebep olmuştur kine Tarihi bir ayıbın-sorumlusu sizsiniz Hemen onayladınız-unutmayız asla biz Fransa denen devlet-kıvılcım tutuşturdu Parmağını kaldıran-köpek gibi afkurdu Birlikte hareketi-orada sağladılar Sıpaları dışarda-kazığa bağladılar Kendi tarihin ile-yüzleşsene Fransa Sakın bize ders verme-çürük sizdeki yasa Fransa denen devlet-kıvılcım tutuşturdu Parmağını kaldıran-köpek gibi afkurdu ........... devamı >> Hasan Sancak


479		DONUMU KAYBETMİŞTİM Bir şuursuzluk anında yaptım bütün bu şeyleri.Kendimi bir köpek gibi salıverdim önce.Daha sonra rastladığım bir pazardan don aldım kendime.Ve sonra donumu unuttum insanların yoğun olarak yaşadığı bir şehirde.Saatlerce, günlerce, aylarca iç çamaşırım olmadan dolaştım izbe yerlerde.İçim dışıma çıkmıştı ve ben ay ışığı altında yalnız kalmıştım.Bir bilsen deli yağmurlar üzerime yağmıştı.Ve ben tek kelime etmeden bulduğum gazeteleri başıma örterek bir ölü gibi dolaşmıştım.Bütün mürekkepler saçıma akmıştı.Alın yazım gazete sütunlarından alnıma akmıştı.Ah başım çok ağrımıştı. Bir şuursuzluk anında vücudumu unuttum şehrin en kalabalık yerinde.Ruhum bir sancıyla kendine gelince tüm bedenim alev almıştı ve şehrin ışıkları yüreğimi yakmıştı.Bedenimi kaldırdım tükürüklerin içinden.Gözyaşlarıyla yıkandım bütün gece.Ve ben günahın tadına vardım başkalarının dudaklarıyla böylece. Ah bir bilsen elimi unuttum bir otobüsün içinde.İlk bir bilet verdiğimi hatırlıyorum otobüse girince.Sonra arka koltukta oturmuşken araba sarsılmaya başlamıştı birdenbire.Daha son durağa gelmeden linç edilmiştim.Ve ben dışarı çıktığımda elimi kaptırmıştım.Son durakta avuçlarımda insan artıkları kalmıştı. Bir cami avlusunda yaralı bir güvercini şahin kapmıştı.İnsanlar gökyüzünün kızıllığına şaşıp kalmıştı.Oysa beyaz bulutlara kanım akmıştı.Bir güvercin tedirginliğinde canım yanmıştı. Ah bir bilsen şehrin karanlığında aklım bir sinema gişesinde pazarlanmıştı.Donunu kaybetmiş bir insanın mahrem duygularıyla oynanmıştı.Dışarıda ben yalnız kalmıştım.İçerde ise insanlar donumu açık arttırmayla satmıştı.Söyle bana peki insanlar bundan ne zevk almıştı. Bir şuursuzluk anında deli yağmurları yağmıştı.Yüzümde acı bir gülümsemeyle birlikte yüreğim şehrin en kalabalık yerinde ıssızlaşmıştı. Ben önce donumu kaybetmiştim, sonra aklımı.Bir şuursuzluk anında kendimi bir köpek gibi salıvermiştim.İnsanlığımdan bunalmış, hayvanlaşmıştım.Ben ay ışığı altında gözlerimden yıldızları kaydırmıştım ve sabaha kadar ağlamıştım. Gün doğumunda gözlerimi sellere kaptırmıştım.Kirpiklerim bir bataklıkta aralanmıştı.Gün yüzü görmek isterken, yüzümü ve gözümü şehrin kirli suları almıştı.Alnımdan dökülen son alın teriyle geride tertemiz bir karanfil kalmıştı.Karanfil bana çok yakışmıştı. Bir şuursuzluk anında ellerime güllerin dikenleri batmıştı.Orkideler en ince yerinden kopmuştu.Bütün çiçekler benden uzaklaşmıştı.Beni sadece karanfil anlamıştı.Şehrin en pis yerinde kaybettiğim ellerimde, avuç dolusu tertemiz karanfiller kalmıştı. ........... devamı >> Osman Demircan


480		SISKA İNSANLAR (SYLVİA PLATH) Her zaman bizimledir sıska insanlar, Gri insanlar gibi yetersiz ebattalar Sinema perdesi üstünde. Deriz ki Gerçek değiller: Bir filmdeler sadece, şer manşetleri Yaratan bir savaştalar sadece. Biz küçükken çok acıkmışlardı ve bir deri Bir kemik kalmışlardı ve istemiyorlardı ........... devamı >> İsmail Aksoy

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 10 20 30 40 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 75

Sonraki Sayfa >>