Büyük beton duvarların arasında geziniyor,
Kravatlı, elleri mürükkep-kâğıt kokan insanlar,
Hepsi aynı aynı.
Alıştığım rengârenk insanlar yaşamıyor burada.
Bildiğim yeşi, yeşil değil.
Alıştığım mavi yok burada.
Bir mavi var yalnızca ışığını yansıtan tüm yurda.
Anıttepe'den esen rüzgârla selam veriyor bana.
Gülümsedim önce,
Bir karanfil bıraktım yoluna.
Birazdan gidiyorum,
Bekliyor beni boğazın şehri.
Son bir kez el salladım desenli bulutlarına,
Hoşçakal, ona iyi bak Ankara.

8 Kasım 2003