MAHALLE ŞİİRLERİ

MAHALLE Konulu Şiirler - mahalle Şiirleri

Bu sayfada sitemizde kayıtlı 200,000 'den fazla şiir arasında konusu "mahalle" olan şiirleri görmektesiniz. Şiirlerin "mahalle" ile ilgili olup olmadıkları sistem tarafından belirlendiğinden konu dışı bazı şiirler listeye karışmış olabilir. mahalle Şiirleri, "kaliteye" göre değil, konuya olan ilgilerine ve popülariteye göre sıralanmıştır.

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 20 30 40 50 60 75

Sonraki Sayfa >>


49		KERİM OĞLU HASAN-1 Kerim oğlu hasandı yürekliydi ayrıca oda severdi Her gün ahırlarında ineklere bakar yüzü güleçti Başkalarına zararı olmadan mahallede gezerdi Uzun hasan incemi ince uzun sırım gibi gençti Onun gölgesinden korkanlar mahallemize giremezdi Bizim evin önünden hayvanları sulamaya götürürdü Bir ata binerdi görenler ona ince memedim derdi At altında küçülür hasan üstün de heybetli görünürdü Kasketini kafasına örtüp kaşlarını çatınca Kimse onunla konuşmaz ses bile edemezdi Bu çok uzun sürmezdi ipek gibi kalbi vardı Sevdiklerine üzüntüsünü unutturup gülerdi ........... devamı >> Bahattin Tonbul


50		ÇAMLIBEL MAHALLESİ Her solukta portakal bahçesinin kokusu Seni solurum her nefes Çamlıbel olurum Bembeyaz çiçekler açmış gözlerimden Seni okurum yamaçlarında bakış olurum Bir yağmur yağar ıpıslak ciğerlerim üşür Gri serinlik dolar avuçlarıma seni içerim Aşka susamış dudaklarımdan dökülürken Tüm acılarımdan damla damla düşersin ........... devamı >> Osman Demircan


51		AT KOKUSU Son evi gösterin bana İstanbul'da vapur sesinin duyulduğu ki kapısını çalıp söyleyeyim içindekilere daha çok kedi yavrusu ezilsin diye eski iskeleleri sahil yoluyla ayırdıklarını denizden Karşılığında ben de size kanaryası ölüp kuaför salonuna dönüşmeyen ........... devamı >> Sunay Akın


52		MAHALLELİ İŞTE Sabahın sarhoşluğuna denk geldi, kimisi uyanık, kimisi hep dinlerdi… hepsi arkadaşımdı aslında, hepsinin rakısı sandığın üzerindeydi. Ne güzel kesmiş peyniri bizim bakkal efendi! ...ip gibi, kendi ipiyle. Aynı ipte üç yıldız, denizin parlak serinliğinde. Hepsi arkadaşımdı mahallenin çocuğu… kimisi gözünü kaçırırdı konuşurken, kimisi konunun içinde dinlerdi kendiliğinden, kiminin de sevdalısı vardı mahalleden, hep bir mahalleydi aslında içimizden geçen. En ince şiiri severdi bizimkisi, sazın en ince telinden geçerdi okurken, içinde mahallenin en güzel kızı gezerdi, arada birde kendi gezerdi, neden gezdiğini kimseler bilmezdi, biz ona bekçi misin? Derdik. Ama o yinede durmaz gezerdi, biz ne zaman of çeksek, o hemen başka bir şiir seçerdi, içinde Feraye hepimizin gönlünden geçerdi, ne mahalleliydi, nede bey kızı biz sadece onu içimize çekerdik. Bizim mahalle böyle girerdi işte sabahın geç saatlerine. Aramızda birde göçüp gidenler vardı, helva almaya diye çıkarlardı yola, kendileri hiç gelmezdi ama helvaları gayet güzeldi. Arada birde, seher nine gezerdi sokaklarda, elinde gümüş bakır taşırdı hep, içinde bulgur, biraz umut ve göz yaşı olurdu sıcak sıcak, ne meze olurdu bize, nede düşünmeden geçerdik mevzuatı, hazır yanımızdayken deniz, öylece yelkenlerdik dertlerimizi, belki ufku açılır diye. Açılırda bizde saçılırız diye… mahalleli erken inerdi düşünceye, erkenden sandıklar dizilirdi bir köşeye, bakkal İsmail, kasap recep, birde kitapçı Ruşen yakarlardı geceyi, bizim bağrımız gibi açılırdı tül perdeler, hepsi gelinlik, hepsi gerçekten severdiler. Birde bizim reisler, balığı ilk icat edenler, hep komik şeyler söylerler, ama sadece kediler gülerdi. Biz ne zaman gülsek bizim Sandıkta balık biterdi. Bir efkar türküsü söylerdi içimizden birisi, bütün mahalle dinlerdi. Bizim mahalle, düşüncelere hep geç inerdi … kiminin yalanı yatsıya, kiminin ki sabaha kadar sürerdi, kimide yaşadığı hayatı yalan diye söylerdi, ışıklar bile fakirdi, bir yanar birde sönerdi, işte böyle bir mahalle tıpkı deniz kıyısında fener gibi. Bizim mahalle erken inerdi düşüncelere, inerdi yedi cihanın masum türküsü yüreklere, dışarıda, umut, kimse okuyamazdı mektuplarını, başlardı gece devriyesi bekçi Mehmet’in, bir düdük yatıyorduk, bir düdük kalkmıştık zaten, işe kaldırıyordu mahalleliyi, çalışmak sevda gibidir. Diyordu, bir tek sevdası da buydu aslında, çocukların topunu keserdi bazen, sonra dayanamaz birde maaşını keserdi acımadan, içinde sevgi, aslında o da bizim mahalleden. Böyle bir mahalle işte bizimkisi, kusura bakmayın sabahın sarhoşluğuna denk geldi, kimisi uyanık, kimisi hep dinlerdi. Hepside arkadaşımdı, sandıkta rakı da biterdi, mahallede gecede, yarım hayalli düşerdi boyunlarımız, sevgiler umutların içinde öylece giderdi. Bizim mahalle yarına erken girerdi… 19-05-2004 (başka bir mahalleden) … ........... devamı >> İlker Özlük


53		KONUK MAHALLE akşam doğdu kollarımda sarnıçlar sularını saldı kasıklarından ince sızıların veyl diye dolandığı dar yokuşlar utandılar yoksul avuçlarından türküye uyandı yeller bir koşu taşınmaz yükler onmaz dertler açıverdi sabahın kapısıyla gecekonduyu uyandı mahalle uyandı mı insanlar bir tek kolların mıdır akşam sancısı ve bir de bizim Raif amcanın kırkbeşlik rakısı ........... devamı >> Murathan Mungan


54		USTA Bak aklıma ne geldi be usta Ne geldi evlat hayırdır Ne bileyim takıldı aklıma Nedir o evlat anlat bakalım İnsan sevdiklerini niye terk eder Ne bileyim evlat vardır sebebi Yok be usta iş öyle degil ben buldum Neyi ne zaman buldun anlat bakalım İnsan sevdiklerini çaresizlikten terk eder Yani çaresi yok umudu kalmamışsa Gırtlagına kadar borcuda var ise Elindeki son parayı şansa demişse ........... devamı >> Veysel Çırak


55		KÜÇÜK ŞARKILAR-BÜYÜK RAKI yeri geliyor nefret de sanki narin bir çiçekmiş gibi itinayla biçimlendirilip sunulabiliyor sevdalıya biz ki yeminlerimizi tuttuk gönlümüzün en rahat haliyle biz ki yengeye yan gözle bakanın biz ki katili delikanlıları zaman geçiyor hayat sıfatını acımasızlığa dönüyor gözlerin bir bir kapanıyor ellerin eriyor güneşte zaman geçiyor aşk acımasız bir gölge olup mezara düşüyor selvi ağaçları kıskanıyor çimenarası nağmelerini zaman geliyor telefon yüze kapanıyor olabiliyor tüm bunlar ........... devamı >> Uğur Uludağ


56		SIFIR NOKTA Dünyanın en zor şeyi Anlaşılamamak. Daha da zoru Yanlış anlaşılmak. Sıfır nokta Tükendiği an insanlığın. Ne kadar kötü Kendini anlatamamak Ne kadar. Ve birilerinin anlayıp da Anlamak istememeleri. Kör duvarlara Karanlık tünellere Dipsiz kuyulara benzer Anlatıp ta anlaşılamamak Aynı dili konuştuğumuz halde. Cahillik keser Benlik, bencillik Keser yollarını Gurur, kibir bırakmaz Bırakmaz yedikçe Kin, garez, çıkar, Menfaat, hırs meyvelerinden Yedikçe zehirlenir, küçülür Sıfır noktada, yok olur insan. ........... devamı >> İsmail Aydoğmuş

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 20 30 40 50 60 75

Sonraki Sayfa >>