KAZA ŞİİRLERİ

KAZA Konulu Şiirler - kaza Şiirleri

Bu sayfada sitemizde kayıtlı 200,000 'den fazla şiir arasında konusu "kaza" olan şiirleri görmektesiniz. Şiirlerin "kaza" ile ilgili olup olmadıkları sistem tarafından belirlendiğinden konu dışı bazı şiirler listeye karışmış olabilir. kaza Şiirleri, "kaliteye" göre değil, konuya olan ilgilerine ve popülariteye göre sıralanmıştır.

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 10 20 30 40 50 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75

Sonraki Sayfa >>


521		ANTALYA ŞİİR LERİ 4 (ŞEHRİN GÖRÜNMEYEN YÜZÜ) Antalya yollarında bisikletle 6.gün 286,5 km Şehrin görünmeyen yüzü sakınola burayı mutluluk diyarı sanmayın açta var açıktada ekmeğini çöp toplayarak kazananda sabahtan akşama kadar havanın sıcaklığıyla beraber,döner satanda Hayat bu acı ama gerçek şehrin bir yanı zengin bir yanı gece konduda fakir bu fakirlik denizden dağlara doğru artmakta Fakir bir lokma ekmek derdinde zenginse daha çok lüks ve yer gezmek derdinde ........... devamı >> Hasan Beyan


522		MAVİ DOSYALI ADAM Karla karışık yağmur atıştırıyor Beşiktaş İskelesi’nin boğazına düşkün vapuru Açlığını bastırıyor sindirince, ortaya söylenen (kafası) karışıkları Olduğu gibi ayrışıyor yağış biçimi pisboğazın kıvrımlarında: Yağmur, mavi dosyalı adamın dosyasında Kar, İstanbul’da mahsur Salya saçan dalgalar kudurduğunda Yedi mahallenin köpeği yetmiyor, Yedi tepeli şehrin karnını doyurmaya Lakin; İstanbul, iki büklüm Sindiremiyor yediğini ilk defa Deniz tutuyor belki Belki şair, sıkıyor boğazını Mavi dosyalı adam Takılıyor boğazında pisboğazın, deymeden karanlığına Sinmeden laçkalığa Boğaz Köprüsü’nün altından çok sular akıyor ........... devamı >> Suat Özoğlu


523		BENİ SEVECEK Yeni bir sevgili koydum kalbime, Dünyalar güzeli nazlı bir çiçek. Çok güzel yakıştı benim gönlüme, Gözünden anladım beni sevecek. Ona ben çiçekler güller vereyim, Ben ona bebeğim canım diyeyim. Artık biraz olsun ben de güleyim, Sözünden anladım beni sevecek. Dünyalar güzeli tatlı bakışlı, Gönlümün sultanı yürek yakışlı. İşveli edalı masum gülüşlü, Yüzünden anladım beni sevecek. Hem bana gülüyor hem de kaçıyor, İçime ateşler dertler saçıyor. Kalır mı gider mi anlaşılmıyor, Nazından anladım beni sevecek. ........... devamı >> Orhan Özçelik


524		O ADAM -Çalışmak Neredeyse,karın tokluğuna... Sabahın köründen; gece yarısına dek güneşin,fırtınanın(yaz-kış) altında. Makinalaşmış bir adam gibi. -Düşünmek Ay sonunu,faturaları,borçları öğle yemeğini,sıgara parasını. Orospuları.(en gözdesini ve fiyatını) -Eğlenmek Acı acına sokakları gezmek,şarap aşırmak camekanlara bakmak,zar sallamak ........... devamı >> Mehmet Akar


525		KAT-I RİCAL GÜNLERİM.3 KAT-I RİCAL GÜNLERİM. 3 (Anneme…..) (1) Bir aşiyan mezarlığına gömülmüştüm düşler ülkesin de Her naatım ayrı bir yağmur her dokunuşum ayrı bir ahenk Kat-ı rical günlerim oldu cephede Sen Anadolunun herhangi bir köyün de hudutta mermileri ıslatmayan anamsın Veysel karani gibi merdane sızı senden Hey ayrı bir baharın ayrı kokusu senden Bundan böyle edep sende edepsizlik benden Esirin oldum kayıp şehir ninova da Vurdumduymazlara düşürme ya rabbi! sen mazlumları Ahımı almasın ihanetin yüzsüz davlavummazları ........... devamı >> Kahraman Aksu


526		İDDİA Neden böyle oluyor? Bu kamyonlar nereye gidiyor? Kim kumanda ediyor zamanı? Boşlukları kim doğuruyor, kim dolduruyor? Tanrısız bir sofra gibi gece, besmelesiz beslendiğimiz. İddia ediyorum, seni ben yarattım. Nefes nefes ben. Nefes nefese ben. Damla damla, ter ter ben. Bir ışığın kara yanını kendimle kararak yarattım. Tümevarmadan, vargısız, çok yargılı. Ne taşır şehirden bu kamyonlar, damper damper? Taşıdıklarından geriye yığınla boşluk kalıyor. Havaya savrulu sözcüklerimiz irtifa kaybediyorlar. İyi ki kazanmadık birbirimizi hiç. Kaybederdik dakika başı. Boşluklardan sekerek sözcüklerimiz, bir kamyona çarpıyorlar. Bir başka kamyona sonra, bir başkasına… ........... devamı >> Hacı Aksan


527		MERHUM AMCAM TOPAL HASAN’A İTHAF (1) Gelmiştin tam yirmi yaşına Ansızın geldi kaza başına Katık olamadın askerin aşına Özlediğin Asker elbisesini giyemedin. Askerin karavana,kapuskasından yiyemedin. Tertiplerin güle oynaya uğurlandı Askere Sen ise hastane hastane dolaştın kaçkere Onlar döndüler köye hemde alarak tezkere Nizâmiye kapısından içeriye giremedin. Durup selâma! Emret komutanım diyemedin. Hayatında hicbir kadın girmedi koynuna Namussuzluk zilleti takılmadı boynuna Hiçbir zaman gelmedin birilerinin oyununa ........... devamı >> Mevlüt Bicik


528		BİR EMEĞİN ARDINDAN/DÜZ YAZI Biz çiftçiler toprağımızı aç ve çorak bırakmayız. Her mevsim bizden istediği tohumu veririz. Hasat zamanı ambarlar dolusu geri iade etmek üzere, ekim zamanı gelince toprak bizden bir avuç dolusu tohumu ödünç olarak ister. Tohumlar nasırlı ellerimizin parmakları arasından billur tanesi şuhluğunda endamlı bir süzülüşten sonra toprağın kollarına usulce bırakırlar kendilerini. Yeni yaşamlara kavuşmak, yeni sevgiler yeşertmek ve tüm çiftçilere yeni bir umut olmak amacıyla biraz daha sıkı sarılırlar toprağa, incecik kökleriyle toprak ananın bağrından suyu emerler, aç körpe kuzuların memeden sütü çektikleri gibi suyu çekerler topraktan. Bir süre sonra küçük bir filiz toprak ananın perdelerini aralar ve güneşe “merhaba” der. Yaprakları birken iki olur, iki iken dört... Toprağın sunduğu besinleri güneş ışığı ile birleştirip en iyi şekilde değerlendirir. Yavaş yavaş körpelikten erginliğe bir terfidir aslında bu. Mevsimler döner her şeyin bir vakti olduğu gibi hasadın da vakti gelir. Erginleşip bıyıkları gürleşen başaklar ağırlaşıp görevlerini tamamlama aşkıyla boyunlarını yavaş yavaş eğerler. Altın bir okyanus misali hepsi sapsarı, taze gelinin ak gerdanındaki sarı liralar gibi göz kamaştırır. Hasat, hepimiz için sadece ürünümüzün hasadı değil, emeğimizin, sevgilerimizin umudumuzun hasadıdır. Daneler biçerdöverin ambarından çuvallara girerken acemi aşkların kalplere girdiği gibi korkak, ürkek, bir o kadar da acelecidir. Allah’ım bu güzelliği görmek ne güzeldir. Buğday tanelerinin serenadını işitmek ne tatlıdır. Ve bütün bunlara alışık olup da bu güzellikleri yaşayamamak ne kadar acıdır. Bunu biz çiftçiler biliriz. Zehirli bir ok gibi saplanır bağrımıza da dirhem dirhem öldürür. Bu acıyı 05.06.2003’te yaşamış bir çiftçiyim ben de. Osmaniye’deki sel felaketinde ürünlerini kaybeden meslektaşlarıma üzülürken ben de buna benzer bir felaketle karşılaştım. Buğday tarlamın hemen aşağısında bulunan üzüm bağımda çalışıyordum. Komşuların panik içinde bağırıp koşuştuklarını gördüm. Ve o sırada yükselen dumanı da... Soluk soluğa yokuşu çıktım. Elektrik direğinden çıkan kıvılcım ejderha gibi tarlamın üzerinde çöreklenmişti. Allah’ım! Tarlam, buğdaylarım, evlatlarım, umutlarım, ciğerim yanıyordu ciğerim. Metin olmaya çalıştım. Büyük soğukkanlılıkla söndürmek için elimden geleni yaptım. Benim tarlam yanıyor bari başkalarının tarlası yanmasın diye traktörle kenarları sürdürdüm. Biraz olsun ateşin uzağa yayılmasını engellemiştim. Rüzgar da dinmişti. Arkamı dönüp baktığımda bütün başaklar son kez “imdat “ dercesine ellerin uzatıp, çığlıklarını içlerine gömerek alevlerin arasında kayboluyorlardı. Hepsini bir bir koklamak bağrıma basmak onlarla yanmak geldi içimden, yavrularımla yanmak! Sanki kızım telli duvaklı muradına eremeden ölmüştü. Cephede savaşan kahraman oğlum şehit düşmüştü. Olanlar olmuştu. Hepsinin kınalı ellerini tek tek okşadım. Açık kalan gözlerini bir bir kapattım. Huzura kavuşmaları için toprağı sürdürerek onları gömdüm. Allah’ım sana şükürler olsun! Daha büyük felaket vermediğin için. Canım sağ olduğu için. Bana verdiğin güç ve metanet için. Dualarım bittikten sonra harekete geçtim. Ben çiftçiyim. Yaralı toprağıma merhem sürmeliyim. Onu sevgisiz, umutsuz bırakmamalıyım. Tohumlarına fidanlarına kavuşturmalıyım onu. Mevsim susam mevsimidir dedim Ya Nasip! Diyerek attım tohumları toprağa Ya Nasip! ...Karalar bağlayan toprağım yeşile bürünmüş, susam fidanları ak çiçekleriyle umuda koşuyorlardı. Çiçeklerin üzerinde arılar mutluluk dansı yapıyorlardı. Bir ay önce alevlerin ölüm saçtığı tarlamda her şey normale dönmüştü. Kaybolup giden emeğimin ardından aylar sonra ikinci emeğimin karşılığını almıştım. Bütün acılarım dinmiş, bütün yorgunluğumu unutmuştum. Sanki olup bitenleri ben yaşamamıştım da, bir filmde izlemiştim. Hayat devam ederken her zaman umutla bakmak, her musibete karşı da umudu kalkan edinmek lazımdır. O zaman her şey kendiliğinden yoluna girer. Yaşarken umut; ekmek kadar lazım, su kadar aziz,nefes almak kadar sıcak ve hep özlenen, hep bizimle olan, bizim olan bir şeydir! Benim yaşadığım gerçek bir hikaye bu! Hikayemde sıkıntılarımı göz yaşlarımı umutla sildim. Her şey sıfır olsa bile umut hep sonsuz olsun. Yaşamınızda olumsuzlukları yok eden bir virüs olsun umut. Umutlu olmanızı umut ediyorum. ........... devamı >> Münire Çetin

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 10 20 30 40 50 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75

Sonraki Sayfa >>